Sarah Hmp > Sarah's Quotes

“You experience life alone, you can be as intimate with another as much as you like, but there has to be always a part of you and your existence that is incommunicable; you die alone, the experience is yours alone, you might have a dozen spectators who love you, but your isolation, from birth to death, is never fully penetrated.”
― Steve Toltz, A Fraction of the Whole

“I couldn't think of anything other than her and the components of her. For example, her red hair. But was I so primitive I let myself be bewitched by hair? I mean, really. Hair! It's just hair! Everyone has it! She puts it up, she lets it down. So what? And why did all the other parts of her have me wheezing with delight? I mean, who hasn't got a back, or a belly, or armpits? This whole finicky obsession serves to humiliate me even as I write it, sure, but I suppose it isn't that abnormal. That's what first love is all about. What happens is you meet a love object and immediately a hole inside you starts aching, the hole that is always there but you don't notice until someone comes along, plugs it up, and then runs away with the plug.”
― Steve Toltz, A Fraction of the Whole

“After all, memory may be the only thing on earth we can truly manipulate to serve us, so we don't have to look back at ourselves in the receding past and think, What an arsehole!”
― Steve Toltz, A Fraction of the Whole

“When we finished the kiss she said laughing, I can taste your loneliness - it tastes like vinegar. That annoyed me. Everyone knows loneliness tastes like cold potato soup.”
― Steve Toltz, A Fraction of the Whole

“مردم همیشه شکایت می‌کنند که چرا کفش ندارن تا اینکه یه روز آدمی رو می‌بینن که پا نداره و بعد غر می‌زنن که چرا ویلچر اتوماتیک ندارن. چرا؟ چی باعث می‌شه که به طور ناخودآگاه خودشون رو از یه سیستم ملال‌آور به یکی دیگه پرت کنن؟ چرا اراده فقط معطوفه به جزئیات و نه کلیات؟ چرا به جای اینکه «کجا باید کار کنم؟» نمی‌گیم «چرا باید کار کنم؟» چرا به جای «چرا باید تشکیل خانواده بدم؟» می‌گیم «کی باید تشکیل خانواده بدم؟»”
― Steve Toltz, A Fraction of the Whole

“اگه نمی‌تونی خارق‌العاده باشی، مبهم باش. اگه ندونن به چی می‌خوای برسی، هیچ‌وقت متوجه نمی‌شن در رسیدن بهش شکست خوردی”
― Steve Toltz, Quicksand

“That’s what first love is all about. What happens is you meet a love object and immediately a hole inside you starts aching, the hole that is always there but you don’t notice until someone comes along, plugs it up, and then runs away with the plug.”
― Steve Toltz

“How could I tell him that I now wanted what he had once wanted----to travel on trains and fall in love with girls with dark eyes and extravagant lips? It didn't matter to me if at the end of it I had nothing to show but sore thighs. It wasn't my fault that the life of the wanderer, the wayfarer, had fallen out of favor with the world. So what if it was no longer acceptable to drift with the wind, asking for bread and a roof, sleeping on bales of hay and enjoying dalliances with barefooted farmgirls, then running away before the harvest? This was the life I wanted, blowing around like a leaf with appetites.”
― Steve Toltz, A Fraction of the Whole

“وقتی این‌همه تلاش می‌کنی یک نفر را فراموش کنی، خود این تلاش تبدیل به خاطره می‌شود. بعد باید فراموش کردن را فراموش کنی و خود این هم در خاطر می‌ماند.”
― Steve Toltz, A Fraction of the Whole

“تمام ماه ها را به تفکر گذراندم. به ویژگی های تنهایی پی بردم، بیشتر شبیه این که دستی که تازه از یخچال بیرون آمده بین پایت را آرام فشار بدهد. نمی توانستم راهی پیدا کنم تا موجود ویژه ای در جهان باشم، ولی می توانستم راهی متعالی برای پنهان شدن پیدا کنم و برای همین نقاب های مختلف را امتحان کردم: خجالتی، دوست داشتنی، متفکر، خوش بین، شاداب، شکننده... این ها نقاب های ساده ای بودند که بر یک ویژگی دلالت داشتند. باقی اوقات نقاب های پیچیده تری بر صورت می زدم، محزون و شاداب، آسیب پذیر ولی شاد، مغرور اما افسرده. این ها را به خاطر این که توان زیادی ازم می بردند در نهایت رها کردم. از من بشنو: نقاب های پیچیده زنده زنده تو را می خورند.”
― Steve Toltz

“! تنهایی
تو می‌دانی تنهایی چیست؟ آره، تو تنهایی آدم‌های شاعر و عنّین را می‌شناسی؟تنهایی؟ اما کدام تنهایی؟
!تو نمی‌دانی که آدم تنها هیچ‌وقت تنها نیست! تو نمی‌دانی که همه‌جا بار ِگذشته و آینده همراه ماست
آدم‌هایی که کشته‌ایم با ما هستند. تازه تا اینجا و با اینها کار آسان است.اما آنهایی که دوستشان داشته‌ایم، آنهایی که دوستشان نداشته‌ایم اما دوستمان داشته‌اند، پشیمانی‌ها، هوس‌ها، تلخی‌ها و شیرینی‌ها، زن‌های هر جایی و دار و دسته‌ی خدایان
تنها! اگر دست‌کم به‌جای این تنهاییِ مسموم از حضور دیگران، که تنهایی من است، می‌توانستم مزه‌ی تنهایی حقیقی را، مزه ی سکوت و لرزش درخت را بچشم! تنهایی! نه، اسکیپیون
...این تنـهایی پر از دندان قـروچه اسـت
.صدای نعره‌ها و همهمه‌های گمگشته در سـرتاسر آن پیچیده است”
― Albert Camus