“نگاهم می چرخد دور سالن که مثل هر روز دارد آرام‌آرام پُر می شود. دوست‌شان دارم. خوشحالم وقتی با هم کار می کنیم و با هم می خندیم. این‌جا منطقه ی امن من است. جای آرام دنیا. جایی که می توانم لا‌به‌لای آدم هایش قایم شوم و پناه بگیرم و هیچ‌کس نتواند آزارم دهد. آدم ها را نگاه می‌کنم و نفس عمیق شادی می‌کشم که تازه از لا‌به‌لای خرده ریزه‌های ته قلبم پیدایش کرده ام.”