“Եւ ես հիմա Վիլանկով մէկ կը գոչեմ որ իսկական խաղացողները մենք ենք։ Ես ու Զենոնը։ Եւ Վիլանկն այլեւս երբէք այդպիսի խաղացողներ չի տեսնի... Չի՛ տեսնի այդպիսի խաղացողների... Ներսէս, մենք խորը մարդիկ ենք։ Մենք խաղում ենք ապրումներ ունենալու համար... Որոնք չկան, անհետացել են. մարդիկ ամէն բան արել են, որպէսզի ոչնչացնեն... որպէսզի սպանեն բոլոր ապրումները... Եւ սպանել են։ Այո՛, Ներսէս, դա նրանց յաջողուել է։ Իսկ առանց ապրումների կեանքն ինքնախաբէութիւն է։”