“معلم من ستایش اش از انشای من را به این ترتیب نشان داد که گفت آن را با صدای بلند بخوانم. شاید او با این کارش به من کمک کرد تا وظیفه و مشغله ی آینده ام را برای خودم معین کنم. اما به احتمال قوی تر وقتی که انشایم را می نوشتم به یکباره و به صورتی غیرمنتظره پی بردم که نوشتن چه قدرت رهایی بخشی به آدم می دهد. نوشتن به آدم این قدرت را می دهد که وارد زمان هایی شود که در زندگی واقعی دور از دسترس هستند،حتی ورود به ممنوع ترین مکان ها. فراتر از این، نوشتن این قدرت را به تو می دهد که هر کسی را به مهمانی خود دعوت کنی.”