“ماریو در سن بدی بود. پانزده سالگی. سنی که پسربچه‌ها با حقارت‌های بی‌شمار و نومیدی‌های بسیار دست و پنجه نرم می‌کنند. سن غم‌های زودگذر و بدون منطق.سنی که هنوز غم آن، غم به حساب نمی‌آید، هرچیزی به غرور تو بر می‌خورد و مطمئن هستی که آتیه را در مشت داری.
داستان پیراهن عروسی”