“... Գեղեցիկը միշտ չէ, որ առողջ է, մինչդեռ առողջը միշտ գեղեցիկ է։ Գեղեցիկ էր մեր երազանքը, գեղեցիկ էր մեր նպատակը, գեղեցիկ էին մեր խոսքերն ու կոչերը։ Բայց անառողջ էր կյանքն ու իրականությունը։ Մեր կյանքն էլ այլ բան չէր, քան պարտքի վեհ գիտակցություն։ Մեր կյանքն էլ այլ բան չէր, քան անմնացորդ ծառայություն երկրին ու ժողովրդին։ Այդ տարիներին ամեն ազնիվ մարդ, եթե պիտի ծիծաղեր, ապա՝ արցունքների միջից, այնինչ ստիպված ծիծաղում էին արցունքոտվելու չափ։”