Goodreads helps you follow your favorite authors. Be the first to learn about new releases!
Start by following Paruyr Sevak.
Showing 1-21 of 21
“في جميع أنحاء العالم
دائماً تحسبون.. تحسبون كل شيء
احسبوا إذن
على أي موجة وفي أي وقت من الثانية
كم غرامًا من الدم يتدفق
من قلب الفتاة إلى خدودها الحيية
ليشتعل هذا الوهج الحراري النووي
الذي نسميه ـببراءةـ "الحياء"؟
حمم الأشعة الكونية
التي تتدفق إلى عيوننا
فتبرق مندهشة
حينما تبصر فجأة عيونًا أخرى وتسحرها
هل هذا الإشعاع المتبادل
بين الأعين العاشقة
مفيد للقلوب..أم ضارّ بها؟
تحسبون تحسبون
عندكم كل شيء بحساب
احسبوا إذن
كم كيلوواط من الطافة
منحناها ليلمع شعر أطفالنا المخملي
ولأيديهم الرقيقة الصغيرة
كم أعطينا لنحسّ بروعة قوام حبيبنا اللدن
أو لكتف جدتنا الواهن؟
وهل عائدنا أقل أم أكثر مما أعطينا؟
إنكم مع ذلك مستمرون في الحساب
احسبوا أرجوكم، احسبوا أيضا
كم نظرة شبق
انطلقت من عيني الواحد منّا
وإلى كم من النساء قد نظر باشتهاء
وإلى أي عدد من النساء
قد نظر بوَلَه عذريّ.. أو بمودة أخوية؟
اذكروا لنا بحساباتكم
أين هي أماكن النساء اللواتي
كنا نتمنى أن يقعن في غرامنا
ولكننا للأسف لم نلتق بهن أبدًا.
حددوا لنا عدد الأطفال
الذين كان من المنتظر أن ننجبهم
ولكننا لم نحظ بذلك
وفقدناهم إلى الأبد.
(...) وربما تفصحون
لم لا تكون هناك صلة
بين صمم بيتهوفن
وبين هذه الانفجارات
والتي تزداد ضراوة
في العالم الآن.. وحول العالم
وإذا كانت هناك صلة
أوضحوا أرجوكم.. هل العالم سعيد
ببيتهوفنات لا حصر لها الآن
أم أن الصم.. يتكاثرون فقط.
احسبوا من فضلكم.. وللمرة الأخيرة
بأية طريقة
وبمساعدة أية آلة خيرة
كيف يحتفظ الانسان بإنسانيته
أو الذي يجعل من الانسان انسانًا؟”
―
دائماً تحسبون.. تحسبون كل شيء
احسبوا إذن
على أي موجة وفي أي وقت من الثانية
كم غرامًا من الدم يتدفق
من قلب الفتاة إلى خدودها الحيية
ليشتعل هذا الوهج الحراري النووي
الذي نسميه ـببراءةـ "الحياء"؟
حمم الأشعة الكونية
التي تتدفق إلى عيوننا
فتبرق مندهشة
حينما تبصر فجأة عيونًا أخرى وتسحرها
هل هذا الإشعاع المتبادل
بين الأعين العاشقة
مفيد للقلوب..أم ضارّ بها؟
تحسبون تحسبون
عندكم كل شيء بحساب
احسبوا إذن
كم كيلوواط من الطافة
منحناها ليلمع شعر أطفالنا المخملي
ولأيديهم الرقيقة الصغيرة
كم أعطينا لنحسّ بروعة قوام حبيبنا اللدن
أو لكتف جدتنا الواهن؟
وهل عائدنا أقل أم أكثر مما أعطينا؟
إنكم مع ذلك مستمرون في الحساب
احسبوا أرجوكم، احسبوا أيضا
كم نظرة شبق
انطلقت من عيني الواحد منّا
وإلى كم من النساء قد نظر باشتهاء
وإلى أي عدد من النساء
قد نظر بوَلَه عذريّ.. أو بمودة أخوية؟
اذكروا لنا بحساباتكم
أين هي أماكن النساء اللواتي
كنا نتمنى أن يقعن في غرامنا
ولكننا للأسف لم نلتق بهن أبدًا.
حددوا لنا عدد الأطفال
الذين كان من المنتظر أن ننجبهم
ولكننا لم نحظ بذلك
وفقدناهم إلى الأبد.
(...) وربما تفصحون
لم لا تكون هناك صلة
بين صمم بيتهوفن
وبين هذه الانفجارات
والتي تزداد ضراوة
في العالم الآن.. وحول العالم
وإذا كانت هناك صلة
أوضحوا أرجوكم.. هل العالم سعيد
ببيتهوفنات لا حصر لها الآن
أم أن الصم.. يتكاثرون فقط.
احسبوا من فضلكم.. وللمرة الأخيرة
بأية طريقة
وبمساعدة أية آلة خيرة
كيف يحتفظ الانسان بإنسانيته
أو الذي يجعل من الانسان انسانًا؟”
―
“Իմ սերունդը Անդրանիկի մասին շատ քիչ բան գիտի, չասելու համար համարյա բան չգիտի: Սրա համար կարելի էր ամոթից գետինը մտնել, որովհետև Անդրանիկի մասին բան չիմանալը հավասար է իր ժողովրդի նորագույն պատմությանը անգետ լինելուն: Բայց ամոթից գետինը պիտի մտնենք ոչ թե մենք, որ մի ամբողջ սերունդ ենք, այլ նրանք, որոնց վզին է ընկնում մեր այս անգիտության պատրելի, բայց անքավելի մեղքը...
Ժամանակն է, վերջապես, դադարեցնելու այն գիտակցված հավկուրությունը, որ հավասար է ոչ միայն ազգային դավաճանության, այլև վատթարագույն անբարոյականության, որովհետև երբ հերոսության ուրացումը յուրատեսակ դավաճանություն է, ապա մեծ մեռելների հիշատակի պղծումը զազրելի անբարոյականություն է...”
― Պարույր Սևակ: բարի երազըս՝ ձեզ, սիրելիներ...
Ժամանակն է, վերջապես, դադարեցնելու այն գիտակցված հավկուրությունը, որ հավասար է ոչ միայն ազգային դավաճանության, այլև վատթարագույն անբարոյականության, որովհետև երբ հերոսության ուրացումը յուրատեսակ դավաճանություն է, ապա մեծ մեռելների հիշատակի պղծումը զազրելի անբարոյականություն է...”
― Պարույր Սևակ: բարի երազըս՝ ձեզ, սիրելիներ...
“Սիրով դեպի գիրքը։ Այսպես ասել Պարույրի գրքասիրության մասին՝ նշանակում է ոչինչ չասել։ Դա սեր-մոլեգնություն էր և սեր խանդաղտանք։ Դա կիրք էր ու հիվանդություն։ Ձեռից գնացած հարբեցողն է ձեռքը տանում բաժակին այնպես, ինչպես Պարույրն էր ձեռքն առնում արժեցող, մանավանդ հնատիպ գիրքը։”
― Պարույր Սևակ: բարի երազըս՝ ձեզ, սիրելիներ...
― Պարույր Սևակ: բարի երազըս՝ ձեզ, սիրելիներ...
“... Իսկ աչքերում ցեղի թախիծն էր։ Գունատ ալեխառն մազերը, կարծես, դառնաղի արտասուքով ցողված, կլոր ու ուռած շրթունքները ծխախոտի դեգուստացիայի համար ստեղծված, որ վարժ ու արագ-արագ գլորում էր բերանում սիգարետ-սիգարետի հետևից, համտեսի հաճույքը զգալով։ Խոսում է ցածր, միալար, և հոսում, հոսում է տրամաբանությունը՝ ոչ մի ճիգ կամ լարում։”
― Պարույր Սևակ: բարի երազըս՝ ձեզ, սիրելիներ...
― Պարույր Սևակ: բարի երազըս՝ ձեզ, սիրելիներ...
“Քայլում էր նա ինչ-որ սահուն, ինչ-որ անաղմուկ քայլվածքով, ինչ-որ վագրային զգուշությամբ, ասես ոտքի տակ տղամարդկային սրտեր էին շաղ տված, ու նա՝ այդ հրաշք կինը, աշխատում էր չկոխկրտել դրանք:”
― Ամանեջ
― Ամանեջ
“Աղա մարդ էր Վռամը, բայց աղա մարդն էլ ինչ-որ բանի կարիք զգում է: Չէ՛, թողություն արեք. աղքատ մարդն է, որ զգում է ինչ-որ բանի կարիք, և այդ ինչ-որ բանը հացն է: Իսկ հարուստը ամե՜ն բանի կարիք է զգում:”
― Ամանեջ
― Ամանեջ
“Դժբախտությունը շատ աելի է մերձեցնում, քան երջանկությունը, որովհետև երջանկությունը, իսկապես ասած, հենց ինքը մերձեցումն է, ոչ թե մեր մերձեցնողը: Իսկ նրանք երկուսն էլ դժբախտ էին, ամեն մեկը՝ յուրովի, բայց յուրաքանչյուրը նույնքան անսահման:”
― Ամանեջ
― Ամանեջ
“Պատմում է Պարույրը.
«Մի խումբ գրողներով հանդիպման գնացինք «Արզնի» առողջարան։ Բոլորիս ներկայացնողը Սաղաթել Հարութունյանն էր։ Ամենավերջում ներկայացրեց ինձ՝ Պարույր Սեվակ։ Գանայի ազատության համար մարտնչող մարտիկներից է, ասաց։
Եվ դահլիճը մի մարդու նման ոտքի կանգնեց, ու ծափերի տարափից շենքը թնդաց»։”
― Պարույր Սևակ: բարի երազըս՝ ձեզ, սիրելիներ...
«Մի խումբ գրողներով հանդիպման գնացինք «Արզնի» առողջարան։ Բոլորիս ներկայացնողը Սաղաթել Հարութունյանն էր։ Ամենավերջում ներկայացրեց ինձ՝ Պարույր Սեվակ։ Գանայի ազատության համար մարտնչող մարտիկներից է, ասաց։
Եվ դահլիճը մի մարդու նման ոտքի կանգնեց, ու ծափերի տարափից շենքը թնդաց»։”
― Պարույր Սևակ: բարի երազըս՝ ձեզ, սիրելիներ...
“Ինչ ուրիշներին թվում էր անտանելի, Երանոսը տանում էր ոչ թե նրա համար, որ մարդ չեր, ինչպես մտածում էին բոլորը, այլ այն պատճառով, որ մարդ էր: Ուրիշները դա չէին հասկանում, որովհետև տղամարդ չլինելու դժբախտոթյունը չունենալով՝ նույնացնում էին մարդն ու տղամարը: Իսկ սերը նախ մադկային է, հետո տղամարդկային:”
― Ամանեջ
― Ամանեջ
“Ժողովուրդ կոչվածը, ինչ խոսք, կույր չէ, բայց նաև ինքնատես չէ ու չի էլ կարող լինել, քանի որ ժողովուրդը մի անձ չէ, որ կանգնի հայելու առաջ ու տեսնի իր կան ու չկան: Ժողովուրդն ինքն իրեն տեսնում է՝ նայելով իր այն զավակներին, որ սերել են նրա ոսկրից ու ծուծից, կաղապարվել ըստ նրա հավաքական կերպարի ու ժառանգել ամենայն հայրականը: Ժողովուրդն է ստեղծում նրանց՝ ի մի հավաքելով իր ամբողջ ցանուցիր բազմանիստությունը, բայց հենց որ ծնեց՝ ինքը ժողովուրդն էլ լուսավորվում է այդ բազմանիստի ներքին ճառագումից: Այս վերառումով էլ՝ ոչ միայն ժողովուրն է նրանց ծնում, այլև նրանք են ժողովուրդ վերածնում:”
― Պարույր Սևակ: բարի երազըս՝ ձեզ, սիրելիներ...
― Պարույր Սևակ: բարի երազըս՝ ձեզ, սիրելիներ...
“Հասկանալի է, որ տիկին հեղինեի այս մշտական «պատճառավորության» պատճառը պարոն Հովհանեսն էր, որ դավանում էր «ինչքան զավակ՝ այնքան տան սյուն» առածին: Բայց դե տունը ցախանոց չէ, որ գերաններով լցնես, եթե դրանք նույիսկ սյուն են կոչվում - ամեն բան չափ ու սահման ունի: Այս չափ ու սահմանը հասավ այն ժամանակ, երբ տիկին Հեղինեն համագյուղացիներից ստացավ «տիկին Հղի» մականունը, իսկ Նիկոլ թագավորի կողմից՝ ոսկե մեդալ:”
― Ամանեջ
― Ամանեջ
“- Պարույր ջան, խնդրում եմ, մտնենք կոմբինատի լուսանկարչատուն, երեքով առանձին նկարվենք։
- Հ՜ա, հասկացա։ Որոշել եք ինձ հետ անմահանալ...
Մտանք լուսանկարչատուն։ Հագիս սպիտակ կիտել էր, որով լուսանկարվել էի քիչ առաջ՝ խմբով։
- Սպիտակ կիտելով հարմար չէ,- զգուշացրեց լուսանկարիչը։ - Իրենք սև կոստյումով են, իսկ Դո՞ւք... Լուսանկարը լավ չի ստացվի, կփչանա։
Պարույրն անմիջապես հանեց իր սև բաճկոնն ու տվեց ինձ.
- Հագի՛ր, Հայկ Նահապետ, թե չէ մեզ էլ կփչացնես...
- Պարո՛ւյր ջան, քո պիջակով ես բանաստեղծ կդառնամ,- ցանկացա սրամտել։
- Գյա, պենջակով բանաստեղծ չեն դառնում։ Իսկական բանաստեղծ դադան ու նանան են շինում։ Բա՜, ջանս,- երկար ժամանակ մեր հռհռոցը չէր դադարում։
ՀԱՅԿ ԱՎԱԳՅԱՆ”
― Պարույր Սևակ: բարի երազըս՝ ձեզ, սիրելիներ...
- Հ՜ա, հասկացա։ Որոշել եք ինձ հետ անմահանալ...
Մտանք լուսանկարչատուն։ Հագիս սպիտակ կիտել էր, որով լուսանկարվել էի քիչ առաջ՝ խմբով։
- Սպիտակ կիտելով հարմար չէ,- զգուշացրեց լուսանկարիչը։ - Իրենք սև կոստյումով են, իսկ Դո՞ւք... Լուսանկարը լավ չի ստացվի, կփչանա։
Պարույրն անմիջապես հանեց իր սև բաճկոնն ու տվեց ինձ.
- Հագի՛ր, Հայկ Նահապետ, թե չէ մեզ էլ կփչացնես...
- Պարո՛ւյր ջան, քո պիջակով ես բանաստեղծ կդառնամ,- ցանկացա սրամտել։
- Գյա, պենջակով բանաստեղծ չեն դառնում։ Իսկական բանաստեղծ դադան ու նանան են շինում։ Բա՜, ջանս,- երկար ժամանակ մեր հռհռոցը չէր դադարում։
ՀԱՅԿ ԱՎԱԳՅԱՆ”
― Պարույր Սևակ: բարի երազըս՝ ձեզ, սիրելիներ...
“«Սիրուն ես՝ հազար տեր ունես»
«Ամեն ցավ ցրտից է կամ կնկանից»
«Երեխան կնոջից է, հացը՝ մարդուց»
«Գիժը՝ քուն, բախտը՝ արթուն»”
― Ամանեջ
«Ամեն ցավ ցրտից է կամ կնկանից»
«Երեխան կնոջից է, հացը՝ մարդուց»
«Գիժը՝ քուն, բախտը՝ արթուն»”
― Ամանեջ
“ՈՐԴՈՒՍ
Ինձ հետ լինի, թե առանց ինձ, իմ բալիկս, կմեծանաս,
Իմ օգնությամբ, թե առանց ինձ, դու երբևէ կհասկանաս,
Թե ոնց պիտի ապրել կյանքում, թե ոնց պիտի նայել կյանքին,
Թե աշխարհում ինչն է էժան, թե աշխարհում ինչն է անգին։
Ինքս էլ խրատ կարդացողին ոչ հարգում եմ, ոչ հանդուրժում,
Տափակ թե սուր քարոզներից ինքս էլ եմ միշտ, տղաս, խորշում։
Ու թե հիմա, իմ բալիկըս, ես քո գլխին ճառ եմ կարդում,
Ապա միայն նրա համար, որ շատ հաճախ կյանքում մարդու
Եթե իր մեծ բաժինն ունի ժամանակը, ինքը դարը,
Բայց և այնպես քիչ չի ազդում նաև ընտրած ճանապարհը։
Գուցե քեզ հետ նույնը լինի, որ պատել է հաճախ ինձ է՛լ.
Հաճախ, շուրջըս աչք ածելով, այն մարդկանց եմ ես նախանձել,
Որոնց կյանքը հեշտ է անցնում - ասես կյա՜նք չէ, այլ խճուղի՝
Անխոչընդո՜տ և անարգելք, քանոնի պես հա՜րթ ու ուղիղ.
Դպրոց, հետո ինչ-որ մի ԲՈՒՀ, մի ազդեցիկ զանգահարող,-
Եվ տաք տեղն է ապահովված… Այսպես ապրել դու չե՜ս կարող։
Չէի ուզի, որ քո կյանքը հարթ խճուղու նման լիներ։
Դու մի՛ անցիր ասֆալտ ճամփով, գերադասիր ճամփա՜ շինել։
*
Դու սիրո հետ միշտ հաշտ ապրիր, բայց խույս մի տա տառապանքից.
Նա սրբում է աչքը փոշուց, նա մաքրում է հոգին ժանգից։
Տառապանքից չեն մեռնում, չէ՛, այլ ավելի են պնդանում,-
Ապաքինված սիրտը հետո գալիք ցավը հեշտ է տանում։
Ա՜խ, մի՛ նվա։ Հայրըդ երբեք չէր հանդուրժում նվացողին...
Շատ ավելի լավ է, տղա՛ս, դառն արցունքով աչքըդ ցողիր
Ու քո ճամփան շարունակիր։ Թո՛ղ որ լինի նա քարքարոտ,
Բայց քո հոգում եթե լինի բարո՛ւ, լավի՛, սիրո՛ կարոտ,
Դու չե՜ս հոգնի, դու կքայլես, կբարձրանաս դու սարն ի վեր։
Դրա համար ոգի է պետք, դրա համար պետք չեն թևեր։
*
Ազնիվ եղիր ամեն ինչում - ո՞վ է կյանքում սովից մեռել։
Ճշտի համար աքսոր չկա - ստի հանդեպ ինչո՞ւ լռել։
Իսկ մեր”
― Նորից քեզ հետ
Ինձ հետ լինի, թե առանց ինձ, իմ բալիկս, կմեծանաս,
Իմ օգնությամբ, թե առանց ինձ, դու երբևէ կհասկանաս,
Թե ոնց պիտի ապրել կյանքում, թե ոնց պիտի նայել կյանքին,
Թե աշխարհում ինչն է էժան, թե աշխարհում ինչն է անգին։
Ինքս էլ խրատ կարդացողին ոչ հարգում եմ, ոչ հանդուրժում,
Տափակ թե սուր քարոզներից ինքս էլ եմ միշտ, տղաս, խորշում։
Ու թե հիմա, իմ բալիկըս, ես քո գլխին ճառ եմ կարդում,
Ապա միայն նրա համար, որ շատ հաճախ կյանքում մարդու
Եթե իր մեծ բաժինն ունի ժամանակը, ինքը դարը,
Բայց և այնպես քիչ չի ազդում նաև ընտրած ճանապարհը։
Գուցե քեզ հետ նույնը լինի, որ պատել է հաճախ ինձ է՛լ.
Հաճախ, շուրջըս աչք ածելով, այն մարդկանց եմ ես նախանձել,
Որոնց կյանքը հեշտ է անցնում - ասես կյա՜նք չէ, այլ խճուղի՝
Անխոչընդո՜տ և անարգելք, քանոնի պես հա՜րթ ու ուղիղ.
Դպրոց, հետո ինչ-որ մի ԲՈՒՀ, մի ազդեցիկ զանգահարող,-
Եվ տաք տեղն է ապահովված… Այսպես ապրել դու չե՜ս կարող։
Չէի ուզի, որ քո կյանքը հարթ խճուղու նման լիներ։
Դու մի՛ անցիր ասֆալտ ճամփով, գերադասիր ճամփա՜ շինել։
*
Դու սիրո հետ միշտ հաշտ ապրիր, բայց խույս մի տա տառապանքից.
Նա սրբում է աչքը փոշուց, նա մաքրում է հոգին ժանգից։
Տառապանքից չեն մեռնում, չէ՛, այլ ավելի են պնդանում,-
Ապաքինված սիրտը հետո գալիք ցավը հեշտ է տանում։
Ա՜խ, մի՛ նվա։ Հայրըդ երբեք չէր հանդուրժում նվացողին...
Շատ ավելի լավ է, տղա՛ս, դառն արցունքով աչքըդ ցողիր
Ու քո ճամփան շարունակիր։ Թո՛ղ որ լինի նա քարքարոտ,
Բայց քո հոգում եթե լինի բարո՛ւ, լավի՛, սիրո՛ կարոտ,
Դու չե՜ս հոգնի, դու կքայլես, կբարձրանաս դու սարն ի վեր։
Դրա համար ոգի է պետք, դրա համար պետք չեն թևեր։
*
Ազնիվ եղիր ամեն ինչում - ո՞վ է կյանքում սովից մեռել։
Ճշտի համար աքսոր չկա - ստի հանդեպ ինչո՞ւ լռել։
Իսկ մեր”
― Նորից քեզ հետ
“Նրա ամեն ինչը տեղն էր, բայց նրան պակասում էր ինչ-որ մի բան: Հավանաբար այդպիսին է եղել նախատատիկ Եվան, երբ Աստված նրան ստեղծել-պրծել, բայց դեռ կենդանի շունչ հաղարդած չի եղել: Հերիքին պակասում էր հենց այդ կենդանի շունչը, այն անըմբռնելի հատկությունը որ հմայք է կոչվում:”
― Ամանեջ
― Ամանեջ
“Սևակի պոեզիայի սիրահարներով շրջապատված՝ շրջում էինք նորակառույց շրջկենտրոնում: Նախկին Սոյլան կոչվող չոր տափարակի վրա վեր հառնող վարդագույն Վայքով հիացել էր մեծ բանաստեղծը: Կենտրոնական փողոցի վրա գտնվող միլիցիայի շենքի ճակատային մասում խողողի վազեր տեսավ: Մոտեցանք: Խնամքով էտած, ձևավորված մատերի վրա բողբոջները պայթել էին: Կռացավ, վերցրեց վազի մի մատը, մի տեսակ փայփայեց, հեռացրեց չորացած երկու բողբոջ ու դարձավ մեզ.
- Ո՞վ կասի, ի՞նչ տեսակի և գույնի խաղող է:
Զարմացած իրար նայեցինք, դժվար էր գուշակել:
- Սպիտակ իծապտուկ է,- գիտակի ոգևորությամբ մեջ մտավ ավտոտեսուչ Հակոբը:
- Ա՛յ, զըրթ,- բութ մատը ցուցամատի և միջամատի միջև, ամենքիս հայտնի ձևը մեկնելով Հակոբին, ծիծաղեց՝ հաճելիորեն ցուցադրելով խոշոր ատամները: Մալիշկեցու պատիվը գետնով տվեցիր:
- Հաչաբաշ է, ոսկեգույն հաչաբաշ: Հին խաղող է, մեր ժողովրդի նման հին ու փառահեղ: Բա՜, ջա՛նս, գյուղացին էդպես է լինում…
Ի՜նչ երջանիկ, աստվածային օրեր էին, որոնք մինչև մահ չեն խամրի մեր տարաբախտ հոգու ծալքերում, մեր անմար հիշողություններում:
ՀԱՅԿ ԱՎԱԳՅԱՆ”
― Պարույր Սևակ: բարի երազըս՝ ձեզ, սիրելիներ...
- Ո՞վ կասի, ի՞նչ տեսակի և գույնի խաղող է:
Զարմացած իրար նայեցինք, դժվար էր գուշակել:
- Սպիտակ իծապտուկ է,- գիտակի ոգևորությամբ մեջ մտավ ավտոտեսուչ Հակոբը:
- Ա՛յ, զըրթ,- բութ մատը ցուցամատի և միջամատի միջև, ամենքիս հայտնի ձևը մեկնելով Հակոբին, ծիծաղեց՝ հաճելիորեն ցուցադրելով խոշոր ատամները: Մալիշկեցու պատիվը գետնով տվեցիր:
- Հաչաբաշ է, ոսկեգույն հաչաբաշ: Հին խաղող է, մեր ժողովրդի նման հին ու փառահեղ: Բա՜, ջա՛նս, գյուղացին էդպես է լինում…
Ի՜նչ երջանիկ, աստվածային օրեր էին, որոնք մինչև մահ չեն խամրի մեր տարաբախտ հոգու ծալքերում, մեր անմար հիշողություններում:
ՀԱՅԿ ԱՎԱԳՅԱՆ”
― Պարույր Սևակ: բարի երազըս՝ ձեզ, սիրելիներ...
“Երանոսը, իհարկե, չգիտեր, որ աշխարհի մեծ ու փոքր բոլոր գյուտերը կատարվել են կարիքից դրդված: Դա նույնիսկ դեմ էր իր իմացածին՝ «անճարը կերել է բանջարը»: Ոչ մի տեղ և ոչ մեկից նա չէր լսել , թե «անճարը գտել է ճարը»:”
― Ամանեջ
― Ամանեջ
“... Գեղեցիկը միշտ չէ, որ առողջ է, մինչդեռ առողջը միշտ գեղեցիկ է։ Գեղեցիկ էր մեր երազանքը, գեղեցիկ էր մեր նպատակը, գեղեցիկ էին մեր խոսքերն ու կոչերը։ Բայց անառողջ էր կյանքն ու իրականությունը։ Մեր կյանքն էլ այլ բան չէր, քան պարտքի վեհ գիտակցություն։ Մեր կյանքն էլ այլ բան չէր, քան անմնացորդ ծառայություն երկրին ու ժողովրդին։ Այդ տարիներին ամեն ազնիվ մարդ, եթե պիտի ծիծաղեր, ապա՝ արցունքների միջից, այնինչ ստիպված ծիծաղում էին արցունքոտվելու չափ։”
― Պարույր Սևակ: բարի երազըս՝ ձեզ, սիրելիներ...
― Պարույր Սևակ: բարի երազըս՝ ձեզ, սիրելիներ...
“Դժբախտություններ էլ կան, դժբախտություններ էլ: Կան դժբախտություններ, որոնց հասկանալու համար հարկավոր է դրանք կրել:”
― Ամանեջ
― Ամանեջ
“Սերը- ահա նրա հանցանքը: Այն մեծ, այն իսկական սերը, որը վրա է հասնում բնականոն, բայց և հանկարծակի, ինչպես գարունը, որ անհաղթ ու անբեկանելի է, ինչպես ինքը՝ ծլարձակումը, որ երբ գալիս է, էլ չի հարցնում, թե ուր պիտի գնա- նա ինքն է բացում իր ճամփան՝ ինչպես գարնան հեղեղը: Թո՛ղ որ հետո հաճախ մնում է միայն դատարկ, անջուր հունը, ինչպես վերքից՝ սպին:”
― Ամանեջ
― Ամանեջ
