“غنچه با دل گرفته گفت:
«زندگي،لب زخنده بستن است گوشه ای درون خود نشستن است.»
گل به خنده گفت:
«زندگي شكفتن است با زبان سبز رازگفتن است.»
گفتگوي غنچه وگل ازدرون باغچه
بازهم به گوش مي رسد...
تو چه فكرمي كني؟
راستي كدام يك درست گفته اند؟
من كه فكرمي كنم
گل به راز زندگي اشاره كرده است
هر چه باشد او گل است
گل يك دو پيرهن
بيش تر ز غنچه پاره كرده است”