“Նրանք ծնվել էին մեկից մինչև քսանվեց թվականները, որպեսզի ապրեն տարբեր ժամանակներում, ծերանան հերթով և մեռնեն իրարից քսանվեց տարի հետո, իսկ պատերազմը նրանց կամ թաղեց միասին, կամ ծերացրեց, կամ հաշմեց: Ով ետ եկավ շապիկի թևքը ճոճելով, ո՛վ փայտե ոտքը թխկացնելով, ով՝ սպասելո՛վ մնաց իր թեկուզ անթև, թեկուզ անոտ որդուն, ամուսնուն, եղբորը: Անտառամեջը հարյուր տղամարդ տվեց պատերազմին: Պատերազմն Անտառամեջին մի կոճակ իսկ չտվեց, հորթ կապելու մի պարան իսկ չտվեց:”