Hrant Matevosyan > Quotes

“Վառարանը ճթճթաց, համարեա թե ցատկոտեց և ապա փաղաքշեց ջերմութեամբ, սիրով, ընտանիքով։”
― Hrant Matevosyan, Մեր վազքը

“Նրանք ծնվել էին մեկից մինչև քսանվեց թվականները, որպեսզի ապրեն տարբեր ժամանակներում, ծերանան հերթով և մեռնեն իրարից քսանվեց տարի հետո, իսկ պատերազմը նրանց կամ թաղեց միասին, կամ ծերացրեց, կամ հաշմեց: Ով ետ եկավ շապիկի թևքը ճոճելով, ո՛վ փայտե ոտքը թխկացնելով, ով՝ սպասելո՛վ մնաց իր թեկուզ անթև, թեկուզ անոտ որդուն, ամուսնուն, եղբորը: Անտառամեջը հարյուր տղամարդ տվեց պատերազմին: Պատերազմն Անտառամեջին մի կոճակ իսկ չտվեց, հորթ կապելու մի պարան իսկ չտվեց:”
― Hrant Matevosyan, Մենք ենք, մեր սարերը

“Գյուղը հին է: Գյուղի վանքը հազար հինգ հարյուր տարեկան է: Վանահիմքի հեթանոսական կրակարանը ութ հազար հինգ հարյուր տարեկան է: Վանքն է գյուղում բույն դրել, թե գյուղն է փաթաթվել վանքի շուրջը՝ չգիտեն, գյուղի տարիքը չգիտեն:”
― Hrant Matevosyan, Մենք ենք, մեր սարերը

“A son goes off to live with his wife, and a daughter goes off to live with her husband. All your children finally leave you, and then you're all alone again, and no matter whether he's good or bad, you're left with nobody else but your husband, because he's yours, he belongs to you alone, and no matter whether you lose him when you're forty or when you're eighty, it's still your greatest loss. His children lose their father, his daughter-in-law loses her father-in-law, his grandchildren lose their grandfather, but you lose yourself, because nobody needs one ox of a team of oxen. Because you and he were pulling the same yoke all your lives. And two oxen that have always been pulling together become used to each other. They understand each other, and they try to help each other.”
― Hrant Matevosyan, The Orange Herd