“سرزمین من
ای سوی̗ چشمان من
تو چون مه
از هر سو مرا در خود گرفته ای.
تو آیینه ای
جهانی در تو پیداست
تو چون دیواری از طبیعتی
بر دیدگانم نشسته ای :
نه کوهی بر من پیداست نه دشتی .
نه خدایی می‌بینم نه آسمانی
ودیگر نمی‌دانم
آیا جهان به کوچکی توست
یا تو به بزرگی جهانی
ای سرزمین من کردستان”