Simin Yadegar

“تهران بر درختان حجاب اجباری پوشاند
تهران بر تن آبها عبا دوخت
تهران بر روی جاده ها جبه انداخت
تهران بر سر باغچه عمامه گذاشت

تهران به زور آواز را مجبور کرد تا ریش بگذارد
تهران بر تنِ شعر لباس عاشورا پوشاند
تهران موسیقی را بیوه کرد
و از زندگی، مجلس عزایی ساخت

تهران به روی کسی نمی خندد
جز به روی مرگ
تهران از هیچ چیز خوشش نمی آید
به غیر مرگ
نام تمامِ زنان و دختران و پسرانِ تهران
مرگ است

و آن چه در تهران هرگز از مادر زاده نمی شود
زندگی ست”
― Sherko Bekas

“مرا بگو!
من این سوی جهان
آروزمندِ آن باشم که بخواهم
برای کودکان ِ عریان و گرسنه سومالی
استکانی شیر شوم و ... بنوشَدم
تکه ای نان شوم و قورتم دهد
پیراهنی شوم و بپوشَدم

... مرا بگو ... باید برای کودکان بینوای و بی کس ِ سرزمین ام
_ از " کرکوک " تا " وان " _
چه شوم
مرا بگو
مرا بگو !؟”
― Sherko Bekas

“در غیاب آزادی

اگر انسان نباشد
گُل چیست؟
هرچند زیبا
هرچند خوش‌بو.

اگر زن نباشد
زندگانی چیست؟
هزار سال هم زندگی کرده باشم.

نوای موسیقی در خانه اگر نپیچید
«شنیدن»…چرا باشد؟

اگر شعر وجود را نلرزاند
اگر در خیال چراغِ خویش نیفروزد
هرازگاهی تکانت ندهد
بگو… چرا باید نوشت!

در غیابِ آزادی
گُل
زن و موسیقی به چه معنی‌ست؟
شعر
و خود زندگانی…چیست؟”
― Sherko Bekas

“بر آن بلندی
پرنده ای افتاد
وقتی با چشمان خود دید:
بر افق ابری را کشتند

بر کوهی
آبشاری از حال رفت
وقتی با چشمان خود دید:
در مقابل تاکی را کشتند.

در خانه هم
کمانچه ای به اغما رفت
وقتی با چشمان خود دید:
پایین تر، بر جاده شعری را کشتند”
― Sherko Bekas