Hamideh > Hamideh's Quotes

“If you do not tell the truth about yourself you cannot tell it about other people.”
― Virginia Woolf

“Books are the mirrors of the soul.”
― Virginia Woolf, Between the Acts

“Love Poem
ـــــــــ
It's so nice
to wake up in the morning
all alone
and not have to tell somebody
you love them
when you don't love them
any more.”
― Richard Brautigan

“سایه ام هست که مرا وادار به حرف زدن می کند، فقط او می تواند مرا بشناسد.”
― صادق هدایت / Sadegh Hedayat

“Don’t walk in front of me… I may not follow
Don’t walk behind me… I may not lead
Walk beside me… just be my friend”
― Albert Camus

“براي زنده ماندن به 2 خورشيد نياز داريد :
يكي در قلب و يكي در آسمان”
― نادر ابراهيمي

“جهنمی بدتر از آن نيست
كه مدام
به ياد بياوری
بوسه ای را
كه اتفاق نيفتاده است”
― ریچارد براتیگان

“دستهای آدم برای ساختن است یا ویران کردن تا باز بسازد. شکوه دستها در همینهاست، اما ما نه میسازیم نه ویران میکنیم، فقط حضور و غیابهامان را با پشتهای خم امضا میکنیم.”
― هوشنگ گلشیری

“با لبخند
نشانی خانه ی تو را می خواستم
همسایه ها می گفتند سالها پیش
به دریا رفت
کسی دیگر از او
خبر نداد
به خانه ی تو
نزدیک می شوم
تو را صدا می کنم
در خانه را می زنم
باران می بارد
هنوز
باران می بارد”
― Ahmadreza Ahmadi

“آن كس مي‌تواند از عشق سخن بگويد
كه قوس و قزح را
يك‌بار هم شده
معني كرده باشد
اكنون كسي را
در روشنايي پس از باران
از دار فرود مي‌آرند

هزار پله به دريا مانده‌ست
كه من از عمر خود چنين مي‌گويم
فقط مي‌خواستيم ميان گندم‌زارها بدويم
حرف بزنيم و عاشق باشيم
اما گم‌شدن دل‌هامان را حدس زدند و اكنون
در انتهاي كوچه‌ي انبوه از لاله عباسي
كسي را از دار فرود مي‌آرند


نه باغی معلق، نه بویی از پونه، و نه نقشی بر گلیم
شهر در مذهب خود فرومیرود
و ستون مساجد
در گرد و خاک و مه صبحگاهی میلرزد
او خفته است و در ستون فقراتش
خط سرخی به سوی افق سر باز میکند

گل لاله سرد میشود و یخ میزند
دخیل ها فرومیریزند
و لاله ی خسته
عبور سیاره ها را در ریشه های خود تکرار میکند”
― احمدرضا احمدی

“Be yourself; everyone else is already taken.”
― Oscar Wilde

“Don't classify me, read me. I'm a writer, not a genre.”
― Carlos Fuentes

“اگر چیزهایی که از گوشه وکنار می شنوم درست باشد، حس می کنم که امروزه عشق سرنوشتی پیدا کرده است مثل اعتقاد به خدا. این گرایش ،دست کم در برخی از لایه های اجتماعی رو به نابودی است. مردم به آن به چشم یک پدیده ی تاریخی، به عنوان یک توهم فرهنگی نگاه می کنند. عشق را می کاوند، معاینه می کنند و در صورت امکان به درمانش می کوشند.
من اعتراض دارم. نه، ما دچار توهم نبودیم. باید این را به صراحت اعلام کنم، حتی اگر باورش برای بعضی ها مشکل باشد: ما واقعا دوست می داشتیم.

با آخرین نفس هایم / لوئیس بونوئل / ترجمه علی امینی نجفی”
― لوئیس بونوئل