Kadare Quotes

“Në rruget e tjera dëgjoheshin aty-këtu britma fatkëqijsh, që i zvarrisnin për flokësh, per t'i çuar në Degë. Fajësoheshin se gjatë mitingut të përmortshëm, në vend që të qanin a, së paku, të psherëtinin, kishin qeshur e, ndonëse ata bënin be e rrufe se s'kishin qeshur aspak e, përkundrazi, kishin qenë të vrarë në shpirt si të gjithë, por që as vet s'e dinin pse, e qara befas u qe kthyer në ngërdheshje, madje, shtonin se s'ishte hera e parë që u ndodhte kjo, askush nuk i besonte e, në vend t'i dëgjonin, i godisnin më fort.”
― Ismail Kadare, Darka e gabuar

“Poetry

Poetry,
How did you find your way to me?
My mother does not know Albanian well,
She writes letters like Aragon, without commas and periods,
My father roamed the seas in his youth,
But you have come,
Walking down the pavement of my quiet city of stone,
And knocked timidly at the door of my three-storey house,
At Number 16.

There are many things I have loved and hated in life,
For many a problem I have been an 'open city',
But anyway...
Like a young man returning home late at night,
Exhausted and broken by his nocturnal wanderings,
Here too am I, returning to you,
Worn out after another escapade.

And you,
Not holding my infidelity against me,
Stroke my hair tenderly,
My last stop,
Poetry.”
― Ismail Kadare

“Ky ishte një qytet i pjerrët, ndoshta më i pjerrëti në botë, që i kishte thyer të gjitha ligjet e urbanistikës. Nga shkaku i pjerrësisë së madhe ndodhte që në nivelin e pullazit të njërës shtëpi gjendeshin themelet e tjetrës, dhe me siguri ky ishte i vetmi vend në botë ku kalimtari po të rrëzohej, në vend që të shembej në gropën ndanë udhe, mund të binte mbi pullazin e ndonjë shtëpie të lartë. Këtë gjë më mirë se kushdo e dinin pijanecët.

Ishte me të vërtetë një qytet shumë befasues. Ti mund të ecje rrugës dhe po të doje, mund të zgjatje pak krahun e të vije kësulen tënde mbi majën e një minareje. Shumë gjëra këtu ishin të pabesueshme dhe shumëçka ishte si në ëndrra.”
― Ismail Kadare, Chronicle in Stone

“Të shikosh. Sa gjë e pashpjegueshme! Ja, unë drejtoj fytyrën nga lagjet e poshtme të qytetit dhe sytë, si dy pompa të fuqishme, fillonin të thithnin dritë dhe pamje të ndryshme: tymtarë, ndonjë dru fiku të vetmuar, rrugë, kalimtarë. E ndjenin ata që unë po i thithja? Mbyll sytë. Stop. Rrjedha ndalet. I hap sytë. Rrjedha vazhdon.”
― Ismail Kadare, Chronicle in Stone

“Ja ajo, toka e huaj, tha me vete. Tokë si çdo tokë. Po ajo baltë e zezë si kudo, po ata guralecë midis, po ato rrënjë barërash dhe po ai avull. E, megjithatë, e huaj.”
― Ismail Kadare, The General of the Dead Army