Smutek Quotes

“(...) zrozumiałam, że smutek jest ważnym słowem w definicji świata. Leży u podstaw wszystkiego, jest piątym żywiołem, kwintesencją.”
― Olga Tokarczuk, Prowadź swój pług przez kości umarłych

“Samotność nie jest wtedy, kiedy nie masz się do kogo odezwać. Tylko kiedy wiesz, że nikt nie zrozumie tego, co mówisz.”
― Anna Ciarkowska, Pestki

“Życie przeważnie jest smutne. A zaraz potem się umiera...”
― Janusz Leon Wiśniewski, S@motność w Sieci

“Większość kobiet i mężczyzn zna miłość tylko ze słyszenia, a raczej liże ją przez szybę telewizyjnego ekranu, na którym nieskończonym wężem przesuwają się kolorowe sceny z brazylijskich seriali. Cała ludzkość zamieszkująca Ziemię ma to samo zmartwienie. Dziewięćdziesiąt procent ludzi nie śpi z tym, z kim by chciało.”
― Stefan Chwin, 9 wigilii

“Smutne święta tak siedzieć przy stole oko w oko z własną klęską.”
― Stefan Chwin, 9 wigilii

“Jestem jeszcze trochę zakochana resztkami bezsensownej miłości i jest mi tak cholernie smutno teraz, że chcę to komuś powiedzieć.”
― Janusz Leon Wiśniewski

“Ja, smutek, jestem z tobą. Ja jestem twój smutek, ponieważ smutki innych ludzi wstydzą się ciebie, kryją się, nie chcą się ośmieszyć. Dzielą z tobą łoże, chleb i sól, a ty beze mnie nigdy nie poznałbyś ich smaku. Zasypiasz, kiedy cię kołyszą, śpisz mną przykryty i budzisz się, kiedy przypomnisz sobie o mnie. Ubieram cię i żywię, bo przeze mnie, tylko przeze mnie jesteś zawzięty i uległy, jesteś wariatem i mędrcem, jesteś tym, w czym inni widzą twoją wartość i marność, tym, co ich smutki w tobie cenią i czego nie cenią. Ja, smutek, prowadzę cię ku wszystkim zabawom, w to, w czym chciałeś albo nie chciałeś być i czym jesteś, chociaż nie chcesz o tym wiedzieć. I ja jestem winny temu, jakie kłamstwa mówisz innym i do czego przyznajesz się przed samym sobą, jestem winny i temu, że nie czujesz się winny. Prowadzę cię, byś szukał i nie znalazł, prowadzę cię, żebyś stał się tym, co poszukuje. Umiem udawać, umiem schować się w kącie i zmaleć, umiem być wielki i cię zagarnąć. Jestem wszystkimi twoimi miłościami, nigdy twoją nienawiścią, dlatego nie żywisz jej tam, gdzie powinieneś. Ale skoro mnie poznałeś, to już zawsze w wodach stojących i tych, co płyną wartko, będziesz widział moje postrzępione odbicie. A jeśli zechcesz mieć duszę, będziesz ją mieć, bo ja, smutek, jestem całą twoją duszą, twoim współczuciem i nieczułością, uczynkami dobrymi i złymi oraz świadomością tego, czym są. Ty i ja nazywamy to życiem. Przywykliśmy. Nie jesteśmy niczym innym niż sobą nawzajem i to właśnie nazywamy życiem. Jeżeli znasz mnie wystarczająco dobrze, to wiesz, że prowadzę cię ku śmierci jak baranka potulnego i pozbawionego wełny - do owczarni, gdzie już mnie przy tobie nie będzie, bo ja, smutek, nie mam nikogo poza tobą (…)”
― Karel Michal

“Urodę jej odczuwałem dość dziwnie. Masza nie budziła we mnie ani pragnień, ani zachwytu, ani upojenia, lecz jakiś ciężki, choć przyjemny smutek. Ten smutek był nieokreślony, niejasny jak sen. Było mi jakby żal i siebie, i dziadka, i Ormianina i nawet Ormianeczki; zdawało mi się, żeśmy wszyscy czworo zagubili coś bardzo ważnego i potrzebnego do życia, coś, czego nigdy nie odnajdziemy.”
― Antoni Czechow, Wybór opowiadań

“Ja też czuję, jak coś we mnie wrzeszczy, jak skowyczy. Czuję, jak mnie wypełnia coś takiego obcego, coś czarnego. Taka ciemność skłębiona, złość, smutek, beznadzieja taka. Czuję, jakbym się nażarł, ja wiem, takiej czarnej waty i ona mnie teraz całego wypełnia i ja już nie wiem nawet, czy ja dalej jestem sobą, czy to, co czuję, to są moje uczucia, czy to ta ciemność we mnie.”
― Jakub Bielawski, Dunkel

“Jak to wyraził Carl Jung: "Pogódź się ze swoim smutkiem, bowiem w nim wzrośnie twoja dusza".”
― Louis Chunovic, Chris-In-The-Morning: Love, Life, and the Whole Karmic Enchilada

“Ponoć nie było w tym stra­chu, nie było la­men­tu, nie było roz­pa­czy. Był tylko smu­tek.”
― Mariusz Szczygieł, Gottland

“Stawiają też hipotezę, że nadmierny smutek może stanowić obciążenie dla innych, a zatem może być dysfunkcyjny. Problem związany z rozróżnieniem pomiędzy sygnalizowaniem innym, że potrzebuje się pomoc, a budzeniem relacji odrzucenia niektórzy psychologowie rozwiązują w taki sposób, że emocje, które prowadzą do uzyskania pomocy, nazywają "normalnym smutkiem", a te, które powodują odrzucenie - "depresją". Takie teleologiczne rozwiązanie może jednak wzbudzać pewne zastrzeżenia naukowe.”
― Michael Lewis

“Lester Little (1998) stwierdził, że smutek i cierpliwość jako reakcja na niesprawiedliwość były sławione jako cnoty w średniowiecznym monastycyzmie.”
― Michael Lewis

“Jednakże zapytanie o motywy, badani mówili o uget - pozostaje niejasne, czy autorka chce to tłumaczyć jako "przykre uczucie", czy "żal", ale w każdym razie jej zdaniem słowo to sugeruje brzemię, które trzeba nieść, dopóki nie znajdzie się ofiary (nie musi to być sprawca krzywdy) i nie zetnie jej głowy. Rosaldo mówi wyraźnie, że zabijanie nie zawsze wynika z zemsty; często jego powodem jest potrzeba zrzucenia z serca wielkiego ciężaru. Edward Schieffelin (1976; 1985b) opisał podobne reakcje zaobserwowane u przedstawicieli Kaluli z Nowej Gwinei. Członkowie tego ludu czasami reagują na stratęzłością, co znajduje wyraz w katartycznym obrzędzie, podczas któego tancerze śpiewający o stracie i ją opłakujący zostają spaleni przez rozgniewanych widzów. Stratą bywa śmierć lub odejście ukochanej osoby; nie musi jej spowodować konkretny człowiek, by wzbudzić taką reakcję. Krzywda lubstrata prowadzi do pełnego wściekłości tupania, wrzasku i prawgnienia rekompensaty(Schieffelin, 1985a), nawet jeśli nie ma pewności, że ktoś jest za nią odpowiedzialny.”
― Michael Lewis

“Zacznijmy od smutku jako czynnika motywującego do poszukiwania pomocy. To, że smutna osoba nie zawsze otrzymuje pomoc, której potrzebuj,e a niekiedy nawet odstręcza innych, wydaje się zagadkowe. W społeczeństwach mniej indywidualistycznych niż nasze często dostrzega się bardziej jednorodne oczekiwanie, że smutni człowiek wzbudzi współczucie i uzyska wsparcie.”
― Michael Lewis

“Briggs stwierdziła również, że Eskimosi reagowali złością i odrzuceniem, kiedy ona sama cierpiałą na rozproszony smutek czy depresję, dla których nie mieli zgodnej ze skryptem reakcji. Badani przez Abu-Lughod (1986) Beduini potwierdzają pogląd, że społeczeństwa wypracowują mechanizmy ograniczające domaganie się od nich pomocy, co kojarzy się z naszym powiedzeniem "Głowa do góry!". Autorka ta uważa, że często reakcją na stratę bywa złość, a nie smutek, ponieważ smutna osoba może prosić o pomoc, co u dorosłego jest uznawane za słabość - tylko dzieciom wolno dawać wyraz podatności na zranienie.”
― Michael Lewis

“Wielu historyków opisało proces modernizacji, który spowodował częstsze złoszczenie się na nieszczęśliwych i niechęć do udzielania im pomocy (MacFarlane, 1970; Lindemann, 1990). Wiązało się to ze wzrastającą niechęcią do dobroczynności i z potępieniem ubogich, ale tłumaczy też zmieniające się postawy wobec smutku.
Wydaje się zatem, że to, jak społeczeństwa myślą o smutku, ma coś wspólnego z tym, jak myślą o pomaganiu. W społeczeństwach bardziej kolektywistycznych niż nasze smutki często traktuje się jako zasługujące na reakcję, lecz takie społeczeństwa stawiają granice swoim zobowiązaniom, czego przejawem jest brak słownictwa dotyczącego smutku, albo też wyodrębnianie smutków, w odniesieniu do których nie można oczekiwać reakcji zbiorowej. W społeczeństwach mających inne mechanizmy ograniczania roszczeń smutnego człowieka wobec grupy, takie jak mechanizmy wstydu, za których pomocą Beduini blokują skargi, lub mechanizmy poczucia winy, przy których użyciu współcześni mieszkańcy Ameryki Północnej skłaniają ludzi do samodzielnego raczenia sobie z problemami, jest więcej możliwości mówienia o różnych rodzajach smutku. We wszystkich wypadkach dyskusja dotycząca smutku to jednocześnie dyskusja o granicy między odpowiedzialnością jednostki i grupy. Zaintrygowanie funkcjonalistów z Ameryki Północnej tym, czy "celem" smutku jest błaganie o pomoc, o raz ich trudności w obliczu dowodów, że smutek w naszej kulturze często prowadzi od odrzucenia, stanowią przejaw tej dyskusji. Nadanie człowiekowi, który wymaga nadmiernej pomocy, etykiety "zaburzonego" lub "chorego" łagodzi nasze poczucie winy związane z niechęcią do pomagania potrzebującym, pozwalając zepchnąć tego człowieka na margines i włączyć do systemu medycznego. Rozróżnienie między "smutkiem" a "depresją" często wytycza granicę między sytuacjami, kiedy chcemy lub nie chcemy udzielać pomocy.”
― Michael Lewis

“Społeczeństwa indywidualityczne minimalizują smutek, nakłaniając jednostki do rozwiązywania swoich problemów. Te zaś, w których ważna jest hierarchia, często przyznają prawo do "złości" ludziom na szczycie hierarchii, posługując się biernością smutku, by trzymać w ryzach ludzi z dołu drabiny społecznej (Stearns, 1988).”
― Michael Lewis

“Omawiałam gdzie indziej (Stearns, 1988) użyteczność nadania wysokiej wartości biernej postawie w silnie rozwarstwionym, złożonym społeczeństwie, w którym olbrzymia większość ludzi musi zostać poddana socjalizacji, ązeby stała sięposzłuszna i wyzbyła się inicjatywy. Gdy istnieje taka hierarchia, ci którzy są na górze drabiny społecznej, mogą być nakłaniani do przekształcania smutku w złość (White, 1998). White cytuje europejską opowieść średniowieczną, zalecającą szlachcicowi przekształcenie emocji: "Przestań płakać [...] jeśli jego śmierć budzi twój żal, pomścij ją [...] [obróć ich radość] w żal". (s.141). W XI i XII wieku, kiedy sytuacja w Europie była dość stabilna, złość coraz częściej spostrzegano jako niezbędny przywilej sprawujących władzę, a u niemających władzy uznawano ją za niestosowną i śmieszną (White, 1998; Freedman, 1998; Buhrer-Thierry, 1998). Zatem historycznie rzecz biorąc, w Europie smutek był albo aktywny, albo bierny, zależnie od klasy społecznej, do której należał dany człowiek.”
― Michael Lewis

“[...] poszukując podstawowego smutku, nie zauważają kulturowego znaczenia faktu, że ich badani różnicują to, co robią, kiedy są smutni (to znaczy podejmują aktywność), od tego, co ich zdaniem w takiej sytuacji robią inni (to znaczy popadają w apatię). Tłumaczą tę różnicę jako skutek zniekształcenia poznawczego. Nie wyjaśniają mechanizmu kryjącego się za tym zniekształceniem, polegającego na tym, że projektujemy "złą" bierną reakcję na innych, a sobie przypisujemy "dobrą", aktywną reakcję; [...].”
― Michael Lewis

“Przede wszystkich badania Ekmana opierają się na słowach, jakich używają badacze i badani do opisania emocji (Ekman, Friesen i Ellsworth, 1972). Ponieważ Paul Ekman fałszywie interpretuje cały problem przekładu, dyskutowany później przez antropologów (Heelas, 1986), nie można mieć pewności, co "smutek" oznaczał dla osób badanych przez Ekamana, ale jest dosyć jasne, że anglojęzyczni tłumacze wybrali słowa implikujące rezygnację, a nie walkę. [...] Nie dowodzi jednak istnienia uniwersalnego, podstawowego i odrębnego uczucia smutku.”
― Michael Lewis

“Alkohol, który we wczesnych fazach prowadzi do podwyższenia nastroju i wyzbycia się zahamowań, później wywołuje depresję i nieuzasadnioną agresję. Amfetamina może powodować przytłumienie afektu, a także złość. To samo dotyczy kokainy. Środki uspokajające i nasenne wzbudzają reakcje złości, ale mogą też wywoływać okresową depresję. Ponieważ te substancje powodują zmiany w neuroprzekaźnikach lub błonach komórkowych, ich jednoczesny wpływ na obie emocje każe wątpić w teorię o biologicznej odrębności tych emocji.”
― Michael Lewis

“Tylko dzięki współpracy między różnymi dyscyplinami będzie można znaleźć odpowiedzi na tak złożone pytania. Jak sądzę, przyszłe badania smutku czy innych emocji (a obecnie jest mniej jasne, czym są "emocje", niż wówczas gdy kiedy publikowano pierwsze wydanie tego podręcznika) przekonają nas, że biologowie, psychologowie, psychoanalitycy, antropologowie, językoznawcy [...] mogą nam pomóc w udzielaniu odpowiedzi na te pytania. Musimy podejmować wysiłki, by spostrzegać nasze rozważania jako artefakt, a nie poddawać je reifikacji.”
― Michael Lewis

“...smutek jest pasożytem, podpełza i bezboleśnie przebija się przez skórę, a potem wije się tuż pod nią, panoszy i rozmnaża, zostawiając w mózgu larwy.”
― Robert Małecki, Żałobnica

“Miała cukierkowe dzieciństwo, a ja gorzkie.
I czuję, że powoli przesiąkam jej słodyczą, bo jeszcze nigdy nie czułem się tak dobrze.”
― Angela Santini, Marina

“..smutek jest pasożytem, podpełza i bezboleśnie przebija się przez skórę, a potem wije się tuż pod nią, panoszy i rozmnaża, zostawiając w mózgu larwy.”
― Robert Małecki, Żałobnica