Tęsknota Quotes

“- Dotknąłem cię. Jeśli cię dotknąłem, to przepraszam z serca.
- Tylko tęsknota jest doskonała .”
― Jerzy Pilch

“Każdego dnia będę do ciebie tęsknił, ale wiem, że pięknych ptaków nie wolno trzymać w klatce. Jeśli się je kocha, trzeba dać im wolność, aby mogły latać.”
― Lucinda Riley

“Zdawałam sobie sprawę, że kiedy ktoś tęskni za domem, wszystko tam wydaje mu się dużo ładniejsze i lepsze niż w rzeczywistości, ale tak jest łatwiej. To sposób na przetrwanie brzydoty i grozy, która nas otacza w chwili rozpaczy.”
― G.J. Krefft, The Untouchable

“W niektóre noce łóżko jest nieskończenie szerokie. Niektóre noce mieszczą całą samotność świata. W niektóre noce łóżko jest miękkie i obiecujące, a oczekiwanie na sen staje się najlepszym czasem minionego dnia. W noce takie jak ta łóżko jest twarde, materac to wróg przeganiający myśli na niewłaściwe miejsca, jakby chciał wyszydzić człowieka, że leży tam sam bez innego ciała, na którym można się oprzeć.”
― Mons Kallentoft, Midvinterblod

“(...) potem do widzenia, do widzenia moja miłości, do widzenia. Nie poczułaś żadnego cierpienia, co przecina wnętrzności jak nóż. Tylko znużenie, tęsknota za ramionami, w których można zasnąć, za objęciami, w których można by się skulić - i ich brak teraz.”
― Sylvia Plath, The Unabridged Journals of Sylvia Plath

“Odszedł, krocząc po chodniku sprężystym krokiem, niezależny, a ja stałam tak, jak mnie zostawił drżąc z miłości i tęsknoty, płacząc w ciemności. Trudno mi było zasnąć tamtej nocy.”
― Sylvia Plath, The Unabridged Journals of Sylvia Plath

“Ludzie, których kochamy, nie zostaną z nami na zawsze [...]. Dlatego stoicy radzą, żeby regularnie przypominać sobie, jakie to cudowne, że ludzie, których kochamy, są teraz częścią naszego życia. Mogło przecież wydarzyć się coś, co by was rozdzieliło, ale jak dotąd do tego nie doszło. Co za szczęście prawda?”
― William B. Irvine, The Stoic Challenge: A Philosopher's Guide to Becoming Tougher, Calmer, and More Resilient

“Ból wywołany ograniczeniem wspólnoty z człowiekiem, którego kocham, przez jakieś sprawy czy ludzi jest nierozłączny do miłości. Tyle, że może on być siłą twórczą, popychać do tworzenia nowych sfer wspólnoty, czynić miłość coraz to większą i piękniejszą. Ale może też stać się diabłem, jeśli zaciemnia widzenie i myślenie, rodzi pretensje, niechęć i nienawiść. Myślę, że zazdrość staje się diabłem, kiedy człowiek nie chce się do niej przyznać, bo wtedy przeżywa ją jako zagrożenie swojego ja przez innych ludzi.”
― Jacek Kuroń, Wiara i wina: Do i od komunizmu