Nevîd

“Eger hûn nebin yek, Hûn ê herin yek bi yek.”
― Cegerxwîn

“نیشتمانم!
تۆ وەک تانەی لەسەر چاوم.
تۆ وەک تەمی، لە گشت لاوە دەورەت داوم.
تۆ ئاوێنەی-
لە ناو تۆدا هەموو دنیا بەدی ئەکەم.
تۆ تەیمانی-
بە هۆی تۆوە هیچ نابینم:
نە کەل دەبینم، نە زەوی.
نە خوا دەبینم، نە ئاسمان.
جا نازانم
نە جیهان وەک تۆ بچووکە،
نە تۆ گەورەی بەقەد جیهان.
نیشتمانەکەم - ک و ر د س ت ا ن!”
― Abdulla Pashew

“Don’t you see that the whole aim of Newspeak is to
narrow the range of thought? In the end we shall make
thoughtcrime literally impossible, because there will be no
words in which to express it. Every concept that can ever
be needed, will be expressed by exactly one word, with its
meaning rigidly defined and all its subsidiary meanings
rubbed out and forgotten. Already, in the Eleventh Edition,
we’re not far from that point. But the process will still be
continuing long after you and I are dead. Every year fewer
and fewer words, and the range of consciousness always a
little smaller. Even now, of course, there’s no reason or excuse
for committing thoughtcrime. It’s merely a question
of self-discipline, reality-control. But in the end there won’t
be any need even for that. The Revolution will be complete
when the language is perfect. Newspeak is Ingsoc and
Ingsoc is Newspeak,’

"اصلا متوجه شده ای کل مقصود نوگفتار اینه که گسترهی تفکر رو محدود کنه؟ آخر سر کاری میکنیم که پندار مجرمانه عملا ناممکن بشه، چون واژهایی برای بیانش وجود نخواهد داشت. هر مفهومی که یک موقعی بتونه به درد بخوره دقیقا با یک کلمه بیان می شه که معناش سخت گیرانه تعیین شده و تمام معناهای ضمنیش حذف و فراموش شده همین حالا، توی چاپ یازدهم، با این مرحله خیلی فاصله داریم، اما این فرایند تا مدتها بعد از این که من و تو هم مردیم باز ادامه پدا می کنه. هر سال واژه هاکم و کمتر میشن و عرصه ی آگاهی یک خرده تنگتر. البته، الآن هم، هیچ دلیل و توجیهی برای ارتکاب پندار مجرمانه وجود نداره. قضیه صرفا به انضباط شخصی و تسلط به واقعیت مربوط میشه اما در نهایت به این هم نیازی نخواهد بود انقلاب زمانی تکمیل میشه که زبان به کمال برسه.”
― جورج اورول George Orwell

“مگر می‌توان در قحط سال عدل و داد معلم بود، اما «الف» و «بای» امید و برابری را تدریس نکرد، حتا اگر راه ختم به اوین و مرگ شود؟”
― Farzad Kamangar