Selva

“Αν στη φύση υπάρχει κάποια ελάχιστη αίσθηση δικαιοσύνης και αν η νομοτέλεια του σύμπαντος περιέχει την έννοια της ηθικής αποκατάστασης, τότε τα άτομα άνθρακα που δημιούργησαν το σώμα εκείνου του ταλαίπωρου Ράμον ή Ράμπλον, ή όπως τελικά τον έλεγαν, είναι απόλυτα δίκαιο να βρεθούν κάποια στιγμή μέσα σ' ένα διαμάντι και να μείνουν εκεί για πάντα, μέσα στο σκληρότερο και πολυτιμότερο υλικό του σύμπαντος, νά μια μορφή αθανασίας πολύ πιο ρεαλιστική απ' αυτήν που επιζητούν οι ποιητές και οι μυθιστοριογράφοι, και σκέφτομαι ότι μπορεί και να συμβαίνει αυτό, οι καλοί και οι δίκαιοι και όσοι κατηγορήθηκαν άδικα, ίσως να έχουν καταλήξει μέσα σε διαμάντια.”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων

“Πολλές μάχες γίνονται μέσα σε μια πανοπλία.”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων

“Το μόνο για το οποίο ήμουν και παραμένω σίγουρος ήταν πως καθετί που συμβαίνει, μοιάζει πάντα μ' έναν κρίκο που κλειδώνει στον επόμενο. Όλοι μαζί σχηματίζουν μια αλυσίδα, και δεν είναι ανάγκη να έχει κανείς κάτι περισσότερο από δύο μάτια για να αντιληφθεί την τάξη στη φύση: το πολικό αστέρι δείχνει πάντα βόρεια, οι σπόροι βλασταίνουν, όταν αρχίσει να μεγαλώνει η μέρα, και τα κοπάδια των ερωδιών πετούν, τέτοια εποχή, προς τον Νότο.”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων

“Η φυγή του είναι βιαστική. Γρήγορα χάνεται στους δρόμους ανάμεσα στα σπίτια, τα πουλιά κρώζουν ολόγυρα, οι θρήνοι τους αντηχούν στα κλειστά παράθυρα κι αντιγυρίζουν στους τοίχους, μου λένε ξανά πόσο άσπρος ή λεπτός ή διάφανος είμαι, πόσο λευκά τα μαλλιά μου που δεν υποδηλώνουν σοφία, πόσο ανοιχτόχρωμα τα μάτια μου που κοκκινίζουν στον ήλιο, κόκκινα μάτια συνεχώς, μάτια όχι ανθρώπινα, μαλλιά όχι, ούτε και δέρμα. Ξυπνάω απότομα και το πρόσωπο της μητέρας μου είναι ακόμη μπροστά μου. Στα όνειρα συναντιόμαστε, αλλά και δεν συναντιόμαστε.”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων