Amin Dashti

“ستایش قدرت از سوی نادارانِ ناتوان ریشه در باور ضعف ابدی خویش دارد. شمل را برخی ناداران می پرستیدند. این چنین پرستشی جلوه عمیق ترس بود.
هنگام که برابری با قدرت در توان نباشد امید برابری با آن هم نباشد، در فرومایگان سازشی درونی رخ می دهد و این سازش راهی به ستایش می یابد. میدان اگر بیابد به عشق می انجامد ! بسا که پاره ای از فرومایگان مردم، در گذر از نقطه ترس و سپس سازش، به حد ستایش دژخیم خود رسیده اند.”
― محمود دولت آبادی - کلیدر

“خودم را در آغوش گرفته ام! نه چندان با لطافت نه چندان با محبت اما وفادار .. وفادار”
― ساموئل بکت

“زندگی برای آدم بی فکر همیشه راحت است. خورد و خواب است. و رفتار بهایم. اما وقتی پای فکر به میان آمد، تو بهشت هم که باشی آسوده نیستی.مگر چرا آدم ابوالبشر از بهشت گریخت؟ برای این که عقل به کله اش آمد و چون و چراش شروع شد. خیال می کنید بار امانتی که کوه از تحملش گریخت و آدم قبولش کرد چه بود؟ آدم زندگی چهارپایی را توی بهشت گذاشت و رفت به دنیای پر از چون و چرای عقل و وظیفه، به دنیای پر از هول و هراس بشریت.”
― جلال آل‌احمد, نون والقلم

“راستش از نئاندرتال خوشم می آمد. آن دیوانه هایی نفرت انگیزند که انحرافشان را پنهان می کنند و خودشان را جای آدمهای معمولی جا می زنند. نئاندرتال در شهوت خودش صادق و روراست بود و در گرایشهای فطری خودش هیچ چیز بدی نمی دید.”
― Zakhar Prilepin, رفتیم بیرون سیگار بکشیم هفده سال طول کشید