SrbuhyAidinian

“Հունանը պարկերը դուրս է տարել. պապիս, Արարատին, Բախտիարին, ջրաղացը, իր ջարդած քիթը, Պրաշա Գիգոլին, բոլոր քանդակներն իրար վրա է դարսել ձյան վրա ու կրակ է վառել։ Խարույկի բոցը խոշոր է եղել՝ երկինք հասնող, իսկ նրա շուրջը տաքացող մարդիկ՝ մանր։ Երբ վարորդն ու նրա հետ գնացողները երեկոյան եկել են, ավտոբուսի շարժվելու ժամանակ, Չարդախենց Հովհաննեսը ձայն է տվել. «Օնան, նստի, արդեն գնում ենք»։ Հունանը զգացել է, որ ջարդված քթից նորից արյուն է հոսում։ Կոկորդում խեղդելով իր ասելիքը, ձեռքը վերից վար թափ է տվել.
— Է՜հ։
Անորոշ նայել է մլմլացող կրակին ու ետ է եկել գյուղ...
Գյուղում թեթև քամի է եղել ու գետի երկու ափերի ծառերը հերթականությամբ տապալվել են, նույնիսկ ճռինչ չի լսվել։
Այդ պահից ծառը էլ չի ծխում, մեր տների վրա չկար խնկի բույրը։
Օրը շաբաթ էր, լուսինը՝ մեկ օրական։”
― Levon Khechoyan, Խնկի ծառեր

“My turn now. The story of one of my insanities.

For a long time I boasted that I was master of all possible landscapes-- and I thought the great figures of modern painting and poetry were laughable.

What I liked were: absurd paintings, pictures over doorways, stage sets, carnival backdrops, billboards, bright-colored prints, old-fashioned literature, church Latin, erotic books full of misspellings, the kind of novels our grandmothers read, fairy tales, little children's books, old operas, silly old songs, the naive rhythms of country rimes.

I dreamed of Crusades, voyages of discovery that nobody had heard of, republics without histories, religious wars stamped out, revolutions in morals, movements of races and continents; I used to believe in every kind of magic.

I invented colors for the vowels! A black, E white, I red, O blue, U green. I made rules for the form and movement of every consonant, and I boasted of inventing, with rhythms from within me, a kind of poetry that all the senses, sooner or later, would recognize. And I alone would be its translator.

I began it as an investigation. I turned silences and nights into words. What was unutterable, I wrote down. I made the whirling world stand still.”
― Arthur Rimbaud

“Մի օր գործի պարզություն սիրողները պարանի ծայրին քար են կապել ու նետել լճի խորքը։ Կույրերը պարանը բռնած եկել են ու ջրի վրա քայլելով գնացել ու գնացել են։ Ափին կանգնածները այնքան են նայել նրանց հետևից, մինչև որ հոգնել են, մի քանիսը նույնիսկ ձանձրացած թողել, տուն են գնացել։ Տիրանն ու Չինարը այլևս չեն վերադարձել, իսկ այդ լիճը մի ափով միանում էր հորիզոնին, հետո ձուլվում երկնքին։”
― Levon Khechoyan, Խնկի ծառեր

“That’s the duty of the old,” said the Librarian, “to be anxious on behalf of the young. And the duty of the young is to scorn the anxiety of the old.” They sat for a while longer, and then parted, for it was late, and they were old and anxious.”
― Philip Pullman, His Dark Materials