Ezgi

“Didion...'günün büyük bir kısmını bir hikaye üzerinde düşünmekle' geçirdiğini söylüyordu. 'Ama kağıda hiçbir şey yazmıyorum, öylece oturuyorum, bütünsel bir fikir geliştirmeye çalışıyorum, akşama doğru saat beş gibi belki bir şeyler aklıma geliyor, o zaman birkaç saat çalışıp üç dört saat cümle, belki bir paragraf yazıyorum.'...'Yazmak...elinizdeki şeyi enine boyuna ele almak zorunda bırakır. Hiçbir şey kolayca birden aklınıza gelmez. Ne düşündüğünüzü bilmeniz için onu enine boyuna ele almanız ve yazmanız gerekir. Bir şeyi enine boyuna ele almanın tek yolu da onu yazmaktır kanımca.' (s.286-287).”
― Mason Currey, Daily Rituals: Women at Work

“(Petah Coyne) Coyne sabah dört buçukta kalkıp yarım saatini e-postalara ayırıyor, sonra saat beşte bir yandan sesli kitap dinlerken bir yandan çalışmaya hazırlanıyor-kitap dinlemeyi seviyor ve iş gününün büyük bir kısmında dinlemeye devam ediyor, genelde haftada iki üç sesli kitabı bitiriyor. Sabah altıda kapıdan çıkıp Soho'daki dairesinden stüdyosuna gidiyor, şehirde güneş doğarken kahvaltısına yetişiyor; sonra yedide stüdyosunun özel kısmına geçip çalışmaya başlıyor. 'Stüdyodayken gürültü engelleyici kulaklığımı takıyorum, iyi bir kitap seçip işe başlıyorum.' diyor. Stüdyoda aynı anda ilerleyen iki işi oluyor, sabah boyunca onlar arasında gidip gelirken büyük romanları dinliyorum, sadece hareket ediyorum.' diyor. 'Eserlerle dans ediyor gibiyim.' Coyne bir eserde durma noktasına vardığında onu stüdyodan çıkarıp depodan başka bir tanesini çıkarıyor. Kimi zaman bitmemiş eserlerin ancak beş yıl depoda kaldıktan sonra 'benimle konuştuğunu duyuyorum' ve o zaman geri getirilip tamamlanıyorlar. (s.295-296)”
― Mason Currey, Daily Rituals: Women at Work

“Coyne'nin hafta içi yemekleri hiç değişmiyor: kahvaltıda yulaf lapası ve küçük meyveler, öğle yemeğinde salata, akşam yemeğinde miso çorbası....Elbise dolabı da benzer şekilde sınırlı. 'Vakit kaybetmek istemediğim için hep aynı korkunç kıyafeti giyiyorum.' diyor. 'Her sene beş tane aynı balıkçı yaka kazaktan, beş tane aynı siyah pantolondan ve gerektiği kadar siyah çorap sipariş ediyorum. Bu bana yetiyor. Hiç üzerinde düşünmüyorum bile.' (s.296)”
― Mason Currey, Daily Rituals: Women at Work

“(Isabel Bishop) Fakat hayatı tuvale aktarmakta etkili bir yöntem bulamadan önce yıllar boyu tatminsizlikle boğuştu ve kendinden şüphe etti. 'Her şeyi bütün gücümle deniyordum.' diye hatırlıyordu daha sonra. 'Sefil durumdaydım. Hüsrana uğramıştım. İnsan deniyor, ama işe yaramıyor-insan bir tarafa yöneliyor ama rüzgar başka taraftan esiyor. Neticede hiç de istediği şeye ulaşamamış olduğunu görüyor. Yine de insanın çalışmalarında bulabileceği anlam tümüyle burada, insanın kasten niyet etmediği şeyde bulunabiliyor.' (s.312-313)”
― Mason Currey, Daily Rituals: Women at Work