Ezgi

“Bu çirkin ve iğrenç dünyada ancak aptallar mutlu olabilir.”
― Orhan Pamuk, Cevdet Bey ve Oğulları

“...Barakaya doğru yürüyor, hafif bir utanç duyuyor, tasarılar yapıyordu: Her sabah cimnastik yapacak, küçük de olsa insanı aşağılayan şu göbeğini eritecek, gövdesinin hamlığını giderecek, getirdiği bütün kitapları okuyacak, bir şeyler yazacak, düşünecek eskiden olduğu gibi sağlıklı, dengeli ve mutlu bir insan olarak Nişantaşı'ndaki evine dönecekti.”
― Orhan Pamuk, Cevdet Bey ve Oğulları

“Fikret, Sultani'ye müdür olduktan sonra.....Şehirdeki gezintilerde tarihi mekanlar, müzeler, sınai ve teknik kurumları ziyaret ettirerek talebelerin kültürel gelişimini hızlandırmaya çalışıyordu. Bir mektep kütüphanesi kurmak için çalışmaya başlamıştı, ama talebeleri sınıflarına mahsus kütüphaneler kurmaları için de teşvik ediyordu; bunun için güzel, camekanlı ve çok kullanışlı kitap dolapları yaptırmış, bu dolapları mütalaahanelerde değerli ve cazip kitaplarla bezeyerek gençlerin ilgisini çekmeye çalışmıştı. Sınıf cemiyetleri kurdurarak talebeyi serbest hitabet ve münakaşaya yönlendirmiş, okuma ve yazma heveslerini artırmak maksadıyla da bir mecmua çıkarmalarını tavsiye ederek Tiraje'nin neşrini sağlamıştı. Talebeleri eskiden olduğu gibi isteksiz ve şuursuz itaat yerine "ihtiyari intizam ve tesanüde, karşılıklı riayet ve müzaherete alıştırmak" istiyor, bu arada hemen hepsinin mizaç, heves, kabiliyet ve sağlıkları hakkında hem mektep hem de aileler için çok değerli veriler topluyordu. Öte yandan yeni talebenin yaş ve tahsil farklarından ileri gelen dilbilgisi noksanlarını gidermek için lisan dersi saatlerinin sayısını artırmış, Türkçe ve Fransızca öğretim beraberliğini sağlamak amacıyla da hazırlık sınıfları açmıştı. Ne yönetim tarzına ne eğitim, öğretim, disiplin ve imtihanla ilgili meselelere kimseyi karıştırmıştı; "hatır, gönül, tavsiye, iltimas himaye, nüfuz müdahaleleri"ne kararlı bir şekilde karşı çıkmış, daima ve yalnız iktidar, ehliyet ve liyakate bakmıştı. s.393”
― Beşir Ayvazoğlu, Fikret

“(Susan Sontag) İşin en zor yanı, diyordu, ilk taslağı yazmaktır; ondan sonra en azından üzerinde çalışacak bir şey oluyordu, o metnin üzerinden pek çok kez yeniden geçiyor, kimi zaman on ila yirmi taslak yazıyor, tek bir denemeyi tamamlaması genellikle aylar alıyordu. s.127”
― Mason Currey, Daily Rituals: Women at Work