Ezgi

“(Natalia Ginzburg) Hayat devam ederken, insan olgunlaştıkça ruh halinin yazarken taşıdığı önem azalıyor, belli bir aşamada o kadar çok kayıp yaşamış oluyorsunuz ki alttan alta sürekli bir mutsuzluk oluyor. Dolayısıyla etkisi de azalıyor. Her ruh halinde yazmayı öğreniyorsunuz ve kendi hayatınızdan daha...uzak hissediyorsunuz demeyeyim ama hayatınıza hakim olmaya daha hazır oluyorsunuz. (s.307)”
― Mason Currey, Daily Rituals: Women at Work

“(Petah Coyne) Coyne sabah dört buçukta kalkıp yarım saatini e-postalara ayırıyor, sonra saat beşte bir yandan sesli kitap dinlerken bir yandan çalışmaya hazırlanıyor-kitap dinlemeyi seviyor ve iş gününün büyük bir kısmında dinlemeye devam ediyor, genelde haftada iki üç sesli kitabı bitiriyor. Sabah altıda kapıdan çıkıp Soho'daki dairesinden stüdyosuna gidiyor, şehirde güneş doğarken kahvaltısına yetişiyor; sonra yedide stüdyosunun özel kısmına geçip çalışmaya başlıyor. 'Stüdyodayken gürültü engelleyici kulaklığımı takıyorum, iyi bir kitap seçip işe başlıyorum.' diyor. Stüdyoda aynı anda ilerleyen iki işi oluyor, sabah boyunca onlar arasında gidip gelirken büyük romanları dinliyorum, sadece hareket ediyorum.' diyor. 'Eserlerle dans ediyor gibiyim.' Coyne bir eserde durma noktasına vardığında onu stüdyodan çıkarıp depodan başka bir tanesini çıkarıyor. Kimi zaman bitmemiş eserlerin ancak beş yıl depoda kaldıktan sonra 'benimle konuştuğunu duyuyorum' ve o zaman geri getirilip tamamlanıyorlar. (s.295-296)”
― Mason Currey, Daily Rituals: Women at Work

“Zavallı çocuklar... Elinizden kaçırdığınız o kirazlar gibi ne kadar saldırdığınız emeller, ümitler öyle tam elinize alacağınızı sandığınız anda böyle sizden kaçacaklar! Gülünüz! Gülünüz! Zira ancak şimdi içtenlikle gülebilirsiniz. Hayallerinizin boşluğunu, ümitlerinizin neticesizliğini görünceye kadar böyle gülünüz! Parlak bir gelecek hayal ederek, dünyanın gösterişine kapılarak, hayatın neşelerinden istifadeye çalışarak kaderdeki zirveye doğru adımlarınızı atınız. Bir başarıya, iyi bir sona gidiyorum diyerek gidiniz. Ondan sonra karşınıza çıkan inişi gördükten sonra o neşeler, o gülüşler neye dönüşür görürsünüz. Artık istediğiniz kadar korkunuz, istediğiniz kadar yakanızı kurtarmaya çalışınız... Ondan sonra elinizde olmadan adımlarınızı atmaya mecbursunuz, mahkumsunuz!”
― Fatma Aliye, Udî

“Coyne'nin günlük rutini dönem dönem değişiyor, çünkü sürekli zamanını en verimli şekilde düzenlemeye çalışıyor. Mevcut çalışma alışkanlıkları New York'ta tutunmaya çalışan genç bir sanatçı olduğu döneme nazaran çok daha yumuşak sayılır. O sırada gündüz reklam sektöründe çalışırken akşamları heykel yapıyormuş. Haftada iki gün geceliyor, akşamdan sabaha kadar stüdyosunda çalıştıktan sonra uyumadan gündüz mesaisine yetişiyormuş. Diğer hafta içi gecelerde işten sonra üç saat sanatla uğraşıyor, sonra normal bir uyku çekiyormuş. Bunu neredeyse on yıl sürdürdükten sonra sergileri art arda başarı kazanmış, burs başvuruları kabul edilmeye başlamış ve bütün zamanını sanata ayıracak bir para kazanmış. 'Hayatımın en zor dönemiydi, çok sıkı çalışıyordum.' diyor Coyne. O programa uymak için kendini bir ordunun komutanı, bedenini ise bir tabur asker gibi düşünüyormuş. 'Bu işi yapacağız derdim. Yarınız yatsın, yarınız ayakta dursun! Bu sayede kendimi motive ederdim. Bir de çok fazla kahve içiyordum. Sabahleyin işe gittiğimde ise ölü gibi oluyordum. Ama kendime diyordum ki 'Bu işi yapacağız; ya yapacağız, ya yapacağız. İnsan konuşarak her şeye ikna edebilir kendini.' (s.296-297)”
― Mason Currey, Daily Rituals: Women at Work