Vedana

“Lideri seçimle belirlemek. Demokrasi! En mantıklısı buydu. Sonuçta, toplumla lider ilişkisi, aynı kafeste kapalı kalmış bir insanla bir hayvanın durumundan pek farklı değildi. Diktatörlükte kafesin kapısı birden açılır ve içeri aç bir aslan atılırdı. Ama demokrasi, insanın ne tür bir hayvanla kafese kapatılacağını seçme özgürlüğüydü. Etobur mu? Otobur mu? Omnivor mu? Tek mi gezer? Sürü halinde mi avlanır? Nesli tükenmekte olan bir tür müdür? Evcilleşebilir mi? Ve buna benzer soruların yanıtları göz önünde bulundurularak seçim yapılabiliyordu. Tabii yine de ortada bir kafes, bir hayvan ve kilitli bir kapı vardı ama yapacak bir şey yoktu. Dünyanın gerçekleri şimdilik bu düzeydeydi! Ayrıca, diktatörlükte hayvan ölene kadar kafeste kalırken, demokraside ancak bir sonraki seçime kadar hüküm sürebiliyordu. İnsan da, bedenindeki diş izlerini sayıp kaç kilo etinin ya da parmağının eksildiğini ölçebiliyor, buna göre de kafes hayatını aynı hayvanla sürdürüp sürdürmeyeceğine karar verebiliyordu...”
― Hakan Günday, Daha

“Freedom is never very safe.”
― Ursula K. Le Guin, The Dispossessed: An Ambiguous Utopia

“I know you can't wash in the same river even once
I know the river will bring new lights that you will not see
I know we live slightly longer than a horse and not nearly as long as a crow
I know this has troubled people before and will trouble those after me
I know all this has been said a thousand times before and will be said after me
I didn't know I like the sky
cloudy or clear
the blue vault that Andrei watched on his back on the battlefield at Borodino
...”
― Nazım Hikmet, Things I didn't know I loved: Selected poems of Nâzim Hikmet

“It was all unknown to me then, as I sat on that white bench on the day I finished my hike. Everything except the fact that I didn't have to know. That is was enough to trust that what I'd done was true. To understand its meaning without yet being able to say precisely what it was, like all those lines from The Dream of a Common Language that had run through my nights and days. To believe that I didn't need to reach with my bare hands anymore. To know that seeing the fish beneath the surface of the water was enough. That it was everything. It was my life - like all lives, mysterious and irrevocable and sacred. So very close, so very present, so very belonging to me.
How wild it was, to let it be.”
― Cheryl Strayed, Wild: From Lost to Found on the Pacific Crest Trail