Marilou K.

“If they (ghosts) wander the halls of night, it is not from a grievance with or envy of the living. Rather, it is because they have no desire to see the living at all. Any more than snakes hope to see gardeners, or foxes the hounds. They wander about at midnight because at that hour they can generally do so without being harried by the sound and fury of earthly emotions. After all those years of striving and struggling, of hoping and praying, of shouldering expectations, stomaching opinions, navigating decorum, and making conversation, what they seek, quite simply, is a little peace and quiet.”
― Amor Towles, A Gentleman in Moscow

“As we count up the memories from one journey, we head off on another. Remembering those who went ahead. Remembering those who will follow after. And someday, we will meet all those people again, out beyond the horizon.”
― Hiro Arikawa, The Travelling Cat Chronicles

“Τελείωσε το φαγητό του, πέταξε το υγρό και παγωμένο χάρτινο σακουλάκι στον κάδο των σκουπιδιών, έπλυνε το φλιτζάνι και, με το κουζινομάχαιρο στο χέρι, μάζεψε τα ψίχουλα που είχαν πέσει στο τραπέζι. Το έκανε συγκεντρωμένα για να κρατήσει τις σκέψεις του σε απόσταση και να τις αφήσει να περάσουν μία μία, αφού πρώτα τις έχει ρωτήσει τι είχαν μέσα, γιατί με τις σκέψεις κάθε προφύλαξη είναι λίγη, μερικές μας εμφανίζονται μ' ένα γλυκό ύφος υποκριτικής αθωότητας κι αμέσως, πολύ αργά όμως, εκδηλώνονται πόσο κακοήθεις είναι.”
― José Saramago, Seeing

“Στο στρατόπεδο έχουμε μαζέψει πολλά σκυλιά. Οι σκλάβοι τα κουβαλήσαν απόξω, απ' τα χωράφια που δουλεύαν. Είναι μια τρυφερότητα μες στην τραχιά ζωή τους. Τα πιο πολλά είναι αχαμνά-τρων ό,τι περισσεύει. Έχω κ' εγώ ένα. Ένα κοπρόσκυλο. Το λέμε Ναβουχοδονόσορ. Γιατί; Έτσι. Γιατί εγώ είμαι το "Νούμερο 31328";”
― Ηλίας Βενέζης, Το νούμερο 31328