Mohammad Kamelan

“طلافروش ها در قرون وسطی شروع به فعالیت های بانکی کردند: نامه تعهد پرداخت یا حواله ی پرداخت پشتوانه ی پرداخت گردید و اغلب شاهزاده ها و‌حکمرانان بدهکار، جهت پرداخت و تسویه ی بدهی های خود به این تعهدنامه های پرداخت متوسل می شدند. این قبیل پرداخت بدهی، در شهرهای تجاری بزرگ قرون وسطی رواج یافت. با رواج تعهدنامه های پرداخت، خاندان های طلافروش- بانکدار، به جز قدرت اقتصادی، قدرت سیاسی نیز به دست آوردند. هر زمان پادشاه یا حاکم بدهکار قادر نبود بدهی خود را باز پرداخت کند، مجبور می شد از زمین های حکومتی به آنان واگذار کند، یا آنان را به مقام های اشرافی برساند. به این دلیل است که در آن دوران ما شاهد افزایش مقام های اشرافی در اروپا هستیم: شاهزاده، دوک، کنت و بارون القابی بودند که به طلافروش ها- بانکدارها، به جای پرداخت بدهی می دادند.”
― Liviana Poropat, الف مثل اقتصاد

“من هرگز در حسرت بال پرندگان نخواهم بود. جذبه های جانم، از کتابی به کتاب دیگر و از صفحه ای به صفحه ی دیگر مرا به جاهای بسیار دورتر می برند.”
― Johann Wolfgang von Goethe, Faust

“خدای من، یک دقیقهٔ تمام شادکامی! آیا این نعمت برای سراسر زندگی یک انسان کافی نیست؟
*
محزون است که حتی کاری نکرده باشی که افسوسش را بخوری
*
اما چگونه می‌توانی زندگی کنی و داستانی برای گفتن نداشته باشی؟”
― سروش حبیبی, White Nights

“دلایل را ما بنا می‌کنیم و به چند تا از معمول‌ترین آن‌ها که در دنیا به کار می‌آیند اجازه‌ی رشد می‌دهیم، اما این فقط رنگ و لعابی است برای در امان ماندن. مانند کلیساهای قرون وسطا که عامه‌ی مردم یا حتی خدا برایشان هیچ اهمیتی نداشت، ما هم بهانه‌ای برای زنده ماندن جور کرده‌ایم و همه زنده می‌مانیم چون باید بمانیم.”
― John Williams, Stoner