Peyman

“در روزهای آخر اسفند
کوچ بنفشه‌های مهاجر
زيباست
در نيم‌روز روشن اسفند
وقتی بنفشه ها را از سايه های سرد
در اطلس شميم بهاران
با خاک و ريشه
- ميهن سيارشان –
از جعبه‌های کوچک و چوبی
در گوشه‌ی خيابان می‌آورند
جوی هزار زمزمه در من
می‌جوشد:
ای کاش
ای کاش، آدمی وطنش را
مثل بنفشه‌ها
(در جعبه‌های خاک)
يک روز می‌توانست
هم‌راه خويشتن ببرد هر کجا که خواست
در روشنای باران
در آفتاب پاک”
― محمد رضا شفيعي كدكني

“-گفتي نهال از طوفان مي‌هراسد.
-واينك بباليد، نورسته‌ترين نهالان!
كه تهاجم بر باد رفت.
-سياه‌ترين ماران مي‌رقصند.
-و برهنه شويد، زيباترين پيكرها!
كه گزيدن نوازش شد”
― سهراب سپهري

“من در اين تاريكي
فكر يك بره‌ي روشن هستم
كه بيايد علف خستگي‌ام را بچرد.

من در اين تاريكي
امتداد تر بازوهايم را
زير باراني مي‌بينم
كه دعاهاي نخستين بشر را تر كرد.

من در اين تاريكي
در گشودم به چمن‌هاي قديم،
به طلايي‌هايي، كه به ديوار اساطير تماشا كرديم.

من در اين تاريكي
ريشه‌ها را ديدم
و براي بته‌ي نورس مرگ، آب را معني كردم.”
― سهراب سپهري

“ای همه کار تو مطبوع و همه جای تو خوش
دلم از عشوه شرین شکرخای تو خوش
همچو گلبرگ طری هست وجود تو لطیف
همچو سرو چمنی هست سراپای تو خوش
هم گلستان خیالم ز تو پرنقش و نگار
هم مشام دلم از زلف سمن‌سای تو خوش
شیوه ناز تو شیرین خط و خال تو ملیح
چشم وابروی توزیبا قدوبالای تو خوش
پیش چشم تو بمیرم که بدان بیماری
می‌کند درد مرا از رخ زیبای تو خوش
در ره عشق که از سیل فنا نیست گذار
می‌کنم خاطر خودرا به تمنای تو خوش
در بیابان طلب گرچه ز هرسو خطر است
می‌رود حافظ بیدل به تولای تو خوش”
― Hafez