Peyman

“در روزهای آخر اسفند
کوچ بنفشه‌های مهاجر
زيباست
در نيم‌روز روشن اسفند
وقتی بنفشه ها را از سايه های سرد
در اطلس شميم بهاران
با خاک و ريشه
- ميهن سيارشان –
از جعبه‌های کوچک و چوبی
در گوشه‌ی خيابان می‌آورند
جوی هزار زمزمه در من
می‌جوشد:
ای کاش
ای کاش، آدمی وطنش را
مثل بنفشه‌ها
(در جعبه‌های خاک)
يک روز می‌توانست
هم‌راه خويشتن ببرد هر کجا که خواست
در روشنای باران
در آفتاب پاک”
― محمد رضا شفيعي كدكني

“ای همه کار تو مطبوع و همه جای تو خوش
دلم از عشوه شرین شکرخای تو خوش
همچو گلبرگ طری هست وجود تو لطیف
همچو سرو چمنی هست سراپای تو خوش
هم گلستان خیالم ز تو پرنقش و نگار
هم مشام دلم از زلف سمن‌سای تو خوش
شیوه ناز تو شیرین خط و خال تو ملیح
چشم وابروی توزیبا قدوبالای تو خوش
پیش چشم تو بمیرم که بدان بیماری
می‌کند درد مرا از رخ زیبای تو خوش
در ره عشق که از سیل فنا نیست گذار
می‌کنم خاطر خودرا به تمنای تو خوش
در بیابان طلب گرچه ز هرسو خطر است
می‌رود حافظ بیدل به تولای تو خوش”
― Hafez

“-گفتي نهال از طوفان مي‌هراسد.
-واينك بباليد، نورسته‌ترين نهالان!
كه تهاجم بر باد رفت.
-سياه‌ترين ماران مي‌رقصند.
-و برهنه شويد، زيباترين پيكرها!
كه گزيدن نوازش شد”
― سهراب سپهري

“به خدا
جای ستاره در اين پياله‌ی پُر گريه نيست
جای شقايق تشنه
اين خاک خسته و اين گلدان شکسته نيست
بگو کجا فالِ‌ بوسه و
فهم روشنِ آغوشِ‌ آدمی می‌فروشند ”
― سید علی صالحی / Ali Salehi, دعای زنی در راه که تنها می‌رفت