Gulben

“Bazı uygulamaları alışılageldik şekilde yapmanın, uygulamaya dökülen bir usanışın, etkinlikleri uyuşuk bir şekilde rutine bağlamanın tehlikeli yanı budur. Bu örnekte olduğu  gibi ölüm ya da herhangi biri, işlerini her gün sorunsuz bir şekilde, yaptıklarından herhangi bir şüphe duymadan titizlikle yapar, tüm dikkatini daha önceden belirlenen adımları atmaya verir ve belirli bir süre içinde kimse işlerin yürütülüşü konusunda kendisine müdahale etmezse, o kişi zaman içinde kendini bir kral ya da kraliçe sayar, istediği gibi davranmaya başlar, neyi nasıl yapacağını kendi belirler, ölüm örneğinde de böyle olmuştur. İşte ölümün bu hikayenin varoluş nedeni olan böylesi hayati kararları alıp uygularken amirlerinden izin almaya gerek duymayışının açıklaması budur, bu kararların alınışı  ve dolayısıyla da bu hikayenin ortaya çıkışının iyi mi kötü mü olduğu ise bambaşka bir konudur.

Başını ne tür bir derde soktuğunun farkında değilsin, diyerek onu uyardı tırpan, Dünyada ölümün giremeyeceği bir tek yer vardır, Neresiymiş orası, Tabut, katafalk, dört kollu, kutu, sandık olarak adlandırılan yer, ben oraya giremem, oraya ancak diriler girer, tabii ben onları öldürdükten sonra, Aynı nahoş kavramı ne çok kelimeyle ifade ediyorlar, Bu insanların huyu böyle, anlatmak istedikleri şeyi bir türlü ifade edemiyorlar.

yaşam, enstrümanları akortlu da olsa akortsuz da olsa, devamlı çalan bir orkestradır, sürekli batıp tekrar su yüzeyine çıkan bir titanike de benzer, ölüm tam bu sırada, batıp çıkan gemi olmasa ve gemi, güvertenin yanlarından dökülen suların hatıralar çağrıştıran şarkılarını söyleyerek bir daha yüzeye çıkmasa işsiz kalacağını düşündü, aynı şekilde , onu denizlerin tanrıçası yapacak an gelip, kendisine bu ad verildiğinde, tanrıça amfitritenin yuvarlak hatlı vücudundan süzülen suların da üzerinden böyle aktığını düşündü. Ölüm kendi kendine nereus ile dorisin kızlarıolan amfitritenin o anda nerede olabileceğini sorar, oysa tanrıça gerçekte hiç var olmamasına karşın, kısa bir süre için insanların zihinlerinde yaşamış, yine kısa bir süre için insanların zihinlerinde dünyayı anlamlandıracak ve kurulan bu gerçekliği kavramaya yarayacak bir yöntem olmuştur. Oysaki dünyayı anlayamadılar ve ne yaparlarsa yapsınlar anlayamayacaklar, çünkü yaşamlarındaki her şey geçici, eğreti ve çaresiz bir şekilde yok olup gidiyor, insanlar, tanrılar, her şey yok oluyor, hatta ben bile, mektupla ya da alışıldık yöntemlerle öldüreceğim kimse kalmadığında ben de yok olacağım, diye düşündü ölüm.”
― José Saramago