Vida Abdollahi

“از خون جوانان وطن لاله دمیده
از ماتم سرو قدشان، سرو خمیده
در سایه گل بلبل از این غصه خزیده
گل نیز چو من در غمشان جامه دریده
چه كجرفتاری ای چرخ ،
چه بد كرداری ای چرخ
سر كین داری ای چرخ
نه دین داری ،
نه آیین داری ای چرخ
از اشك همه روی زمین زیر و زبر كن
مشتی گرت از خاك وطن هست بسر كن
غیرت كن و اندیشه ایام بتر كن
اندر جلو تیر عدو، سینه سپر كن
چه كجرفتاری ای چرخ ،
چه بد كرداری ای چرخ
سر كین داری ای چرخ
نه دین داری ،
نه آیین داری ای چرخ
از دست عدو ناله ی من از سر درد است
اندیشه هر آنكس كند از مرگ، نه مرد است
جان بازی عشاق، نه چون بازی نرد است
مردی اگرت هست، كنون وقت نبرد است
چه كجرفتاری ای چرخ،
چه بد كرداری ای چرخ
سر كین داری ای چرخ
نه دین داری ،
نه آیین داری ای چرخ”
― عارف قزوینی

“Love begins with the experience of being understood in highly supportive and uncommon ways. They grasp the lonely parts of us; we don’t have to explain why we find a particular joke so funny; we have the same people; we both want to try that rather specialised sexual scenario.
It cannot continue. When we run up against the reasonable limits of our lovers’ capacities for understanding, we mustn’t blame them for dereliction. They were not tragically inept. They couldn’t fully fathom who we were – and we could do no better. Which is normal. No one properly gets, or can fully sympathize with, anyone else.”
― Alain de Botton, The Course of Love

“Pronounce a lover 'perfect' can only be a sign that we have failed to understand them. We can claim to have begun to know someone only when they have substantially disappointed us.”
― Alain de Botton, The Course of Love

“کاش می شد از این بیماری علاج ناپذیر «کسی بودن» شفا یافت و به چشم نیامد. و یا نیاز به این رؤیت نداشت، نیاز به انعکاس- به تکثیر- به انتشار- انتشارِ خود”
― گلی ترقی, جایی دیگر