Aung Phyoe

“ပုံပြင်ဆန်ဆန် ဖြစ်တည်လိုခဲ့သော အတိတ်ကို တခါတရံ အခွင့်ကြုံစဉ်သာ တခုတ်တရ တရလေသည်။ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်စေသော အကြောင်းအရာများ၊ ပန်းချိအောင် ဖြတ်ကျော်ရသော အခက်ခဲများ ကြုံပြန်ကလည်း သူနှင့်ဆိုလျှင် ထိုသို့ဖြစ်မည် မဟုတ်ဟု အထင်ရောက်၏။ တစ်ဖန် ရင်ဆိုင်ဖို့ရှိရင်တော့ ဘယ်သူနဲ့မဆို ဖြတ်သန်းရမှာပါပဲဟု တွေးပြီး စိတ်ဖြေပြန်သော် ဘဝကိုပါ ရွံ့ကြောက်လာသည်။ မမြင်နိုင်သော အနာဂတ်သည် အစအဆုံး ရေးထားပြီးသော ဝတ္ထုများလိုပင် နေသားတကျ စီစဉ်ထားပြီးသားလားဟု တွေးကာ ချက်ချင်းပင် အရှုံးပေးလိုက်လိုစိတ်၊ ကျောခိုင်းလိုက်လိုစိတ် ပေါ်တတ်သည်။”
― Khine Soe Lung, လက်အရိုးပါ၍ရေးသောစာများ

“ပြောရမှာနည်းနည်းတော့ခက်တယ်။ အချစ်စိတ်ဆိုတာ ရေငြိမ်မဟုတ်ဘူး။ ရေတက်ရေကျရှိတဲ့ ဒီမျှသာဖြစ်တယ်။ နုနုကိုချစ်တဲ့စိတ်ရှိဖူးတာကတော့ မပျောက်ပျက်နိုင်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမယ့် အသစ်သစ် ဖြစ်လာတဲ့ အချစ်စိတ်က မရှိတော့ဘူး။ […] ခုဆိုရင် နုနုအကြောင်းစဉ်းစားရတာ သေသွားတဲ့လူအကြောင်း စဉ်းစားရသလိုပါပဲ။ အတိတ်သာရှိတော့တယ်။ ပစ္စုပ္ပန်နဲ့ အနာဂတ်မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်အဖို့ နုနုဟာ တောလည်သွားတုန်းက တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ စမ်းရေအိုင်လေးပါပဲ။ ခုအဲသည်ကို ပြန်မရောက်တော့ပါဘူး။”
― ကြည်အေး, အပြင်ကလူ

“မြနန္ဒာ၏ ပုံတူများ ဆွဲပြီးလျှင် အိပ်ရာခေါင်းရင်း၌ စီတန်းချိတ်ဆွဲနိုင်မည်။ သာမန်လူအပေါင်းတို့ စော်ကားခြင်းမှ ကင်းလွတ်ရန် ဖဲလိုက်ကာဖြူဖြင့်တော့ ဖုံးအုပ်ထားမည်။ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လို၍တော့ မဟုတ်။”
― Kyi Aye, မောင်၊ ကိုကိုနှင့် မြနန္ဒာ

“ချစ်တယ်ဆိုတာ တဖြည်းဖြည်း တွယ်တာလာတာကို ခေါ်တာ မဟုတ်ဘူး။ စတွေ့လို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်တည်းက နှလုံးမှာ ထိခိုက်တဲ့ ကိုယ့်ဘာသာ ကောင်းကောင်းသိတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ချက်ပဲ။”
― Kyi Aye, ဖုန်းသက်တိုင်