Marcin Piątkowski

“Czasoprzestrzeń jest rozbłyskiem absolutnej świadomości, przejawiającej się w „kosmogonicznej erupcji" poprzez drgania energii, w „śiwaizmie kaszmirskim” zwane spanda. Energia ta występuje w postaci fal o różnej częstotliwości, tworząc trzy guny, na bazie których powstaje wielość skupień atomowych. Dochodzi w ten sposób do ewolucyjnej (parinama) przemiany absolutnej świadomości, podczas której pierwotna zasada staje się myślami i uczuciami, staje się atomami oraz oddziaływaniem występującym między elementami materii, nie tracąc własnej jedności — będąc immanentną pozostaje transcendentna. W człowieku, co jest elementem tego procesu ewolucji, świadomość absolutna zawęża się do świadomości jednostkowej, do myślenia empirycznego i odczuwania. Zjawisko to można porównać do skraplania się pary wodnej, przy czym podgrzewana woda to świadomość absolutna, para wodna to pramateria, prakriti, a krople wody, będące wynikiem jej ochładzania, to poszczególne świadomości indywidualne. Każda ze świadomości indywidualnych, tak jak krople wody w procesie wrzenia, parowania i skraplania, oddaliła się od swego źródła. Każda przez obecność tamasu, radżasu i sattwy zmieniła swą wyjściową strukturę, „straciła” transcendencję, co spowodowało jej brak wglądu w monistyczną istotę rzeczywistości.”
― Tymoteusz Onyszkiewicz, Odchodząc od złudzenia

“Podczas dziecięcego, nie do końca świadomego, kontaktu z monadyczną strukturą bytu, istotnym czynnikiem jest zjawisko wyjścia poza liniową oś czasu. Oznacza to, że dla dziecka doświadczającego spontanicznego, gnostycznego wglądu, przeszłość, teraźniejszość oraz przyszłość ściągają się w jedno „teraz" . Być może fakt tej dziecięcej, metafizycznej spontaniczności miał na myśli Jezus z Nazaretu, mówiąc, że, aby dostąpić Królestwa Bożego „musicie być, jak dzieci”? Czas przestaje być wektorem, ze swym zaczepieniem (przeszłością), modułem (teraźniejszością) i zwrotem (przyszłością), a staje się punktem. Zagęszczony niczym grawitacyjna antymateria punkt „teraz” jest miejscem, a raczej „niemiejscem”, gdzie „teraźniejszość z teraz” staje się przyszłością, a „teraźniejszość z przyszłości”, teraźniejszość, która nadejdzie, realizuje przeszłość.”
― Tymoteusz Onyszkiewicz, Odchodząc od złudzenia

“W piątym wieku większym powodzeniem cieszyć się musiąła filozofia inna, przywieziona też z wybrzeży jońskich, ale rozwinięta i ugruntowana na ziemi ateńskiej. Poczęła się w głowie zaciętego arystokraty, który na tłum ciemny i demokratyczny patrzał z góry i ze wstrętem, a jednak myśli jego rozwinięte przez innych miały być dla niejednego członka demokracji ateńskiej drabiną w karierze i osią poglądu na świat. Oto w gorących czasach powstania Jończyków i Maratonu pisał Heraklit z Efezu w Azji Mniejszej dzieła niełatwe do czytania, bo nie pisał dla wszystkich, ale dla siebie i dla kilku. Nie odpowiadał mu eleacki byt niezmienny, stały, wiecznie jeden i ten sam. Świat pełen ciągłych, tysiącznych, prawidłowych zmian przedstawiał mu się jak falująca powierzchnia morza, coraz to inna, a prawidłowa i pozornie wciąż ta sama; niby płomień migotliwy, który ani chwili nie trwa w jednakiej formie, tak jak trwa bryła lodu; uważał, że świat to ciągła odmiana, ciągłe rozdwojenie i walka sprzecznych pierwiastków. Jednakże nie chaos, bo w walce tej jest pewien sens; szereg pędzących zmian jest rozumny; jest w tym wszystkim pewna myśl, pewien mus, konieczność; wszechświat jako całość jest niby akord harmonijny, mimo cale zróżnicowanie elementów składowych, jest niby melodia coraz to inna, a jednak określona i prawidłowa. Spoczynku, trwania, martwoty w świecie nie masz. Jak przydrożne topole mijają człowieka pędzącego na wozie i są coraz to inne, mimo że jedna przypomina drugą, tak mijają nas, pędzących ku mecie śmierci, chwile i rzeczy pozornie tylko te same, a naprawdę wciąż o jedną chwilę starsze, wciąż o jakąś choćby odrobinę inne. Nic nie jest ani przez chwilę jednym i tym samym; dwa razy do „tej samej” rzeki nie wstąpisz. Świat jest jak rzeka albo jak płomień.”
― Władysław Witwicki, Obrona Sokratesa. Kriton. Uczta

“Birds may commemorate some human deaths. On June 12, 2016, Omar Mateen, a twenty-nine-year-old security guard, killed fortynine people and wounded fifty-three others in a mass shooting inside Pulse, a gay nightclub in Orlando, Florida. Orlando Police Department officers shot and killed him after a three-hour standoff. In a subsequent vigil, the names of the forty-nine victims were being read as a flock of birds flew by. A photographer noticed them and snapped a photo. Later, she counted the birds in the photo. There were forty-nine. The photographer showed other people and asked them to count. “We were all stunned,” she said. A spokesman for the Dr. Phillips Center for the Performing Arts, where the vigil was held, said that the center had not released the birds during the vigil. The mind was the collective and individual grief of the mourners of forty-nine deaths. The object was the forty-nine birds.”
― Bernard D. Beitman, MD, Meaningful Coincidences: How and Why Synchronicity and Serendipity Happen