Marcin Piątkowski

“》Sada chwyciła suszącą się bieliznę, którą uprała jej Etsuko, i poczuła miły zapach płynu do płukania. Jej włosy łonowe ukryły się pod majtkami, piżama przykryła najpierw piersi, tatuaże i ramiona, a potem stopy i dłonie, wszystko z wyjątkiem twarzy.

Uderzyła ją myśl, że dookoła ludzie chodzą z odsłoniętymi twarzami. Choć skóra na twarzy przecież jest tą samą, która pokrywa piersi czy uda, nikt nie miał problemu z tym, by akurat tę część ciała wystawiać na światło dzienne. Choć akurat twarzami ludzie różnili się między sobą najbardziej.

Sada rozłożyła się na posłaniu i wsunęła rękę pod piżamę. Jej skóra w środku nie różniła się specjalnie od tej na zewnątrz. Tę w środku musiała jednak chować — tylko dlatego, że była nieco zaokrąglona. Tylko dlatego, że porosły ją ciemne włosy. Dlaczego uciekamy przed nagością? I jak to jest, że nagle ktoś chce oglądać kogoś innego nago? Dlaczego choćby „tylko koniuszeczki”?

Sada pościągała ze swojej leżącej na poduszce twarzy wszystkie części. Poczuła się czysta i lekka, więc ściągnęła też piżamę i bieliznę. Tej nocy spała nago. Gdy śniła, elementy jej twarzy musiały same wrócić na swoje miejsca.

W jej śnie pojawiła się Tae i całą noc głaskała śpiącą nago Sadę. 《

~ Kanako Nishi, Oczy, nosy, usta, brwi, Tajfuny, 2024, s. 105”
― Kanako Nishi

“Podczas dziecięcego, nie do końca świadomego, kontaktu z monadyczną strukturą bytu, istotnym czynnikiem jest zjawisko wyjścia poza liniową oś czasu. Oznacza to, że dla dziecka doświadczającego spontanicznego, gnostycznego wglądu, przeszłość, teraźniejszość oraz przyszłość ściągają się w jedno „teraz" . Być może fakt tej dziecięcej, metafizycznej spontaniczności miał na myśli Jezus z Nazaretu, mówiąc, że, aby dostąpić Królestwa Bożego „musicie być, jak dzieci”? Czas przestaje być wektorem, ze swym zaczepieniem (przeszłością), modułem (teraźniejszością) i zwrotem (przyszłością), a staje się punktem. Zagęszczony niczym grawitacyjna antymateria punkt „teraz” jest miejscem, a raczej „niemiejscem”, gdzie „teraźniejszość z teraz” staje się przyszłością, a „teraźniejszość z przyszłości”, teraźniejszość, która nadejdzie, realizuje przeszłość.”
― Tymoteusz Onyszkiewicz, Odchodząc od złudzenia

“Więc każdy z nas jest jak kupon od biletu całego, bo każdy powstał, niby ryba płaszczka, wraz z kimś drugim z jakiejś dawnej, jednej istoty. Toteż zawsze każdy z nas swego kuponu szuka.”
― Platon

“The poverty of the many is as old as the hills, and from pulpit and lecture platform we hear that it is as hard as the hills to get rid of. Our new art of doubting delighted the mass audience. They tore the telescope out of our hands and trained it on their tormentors, the princes, landlords and priests. These selfish and domineering men, having greedily exploited the fruits of science, found that the cold eye of science had been turned on a primaeval but contrived poverty that could clearly be swept away if they were swept away themselves.”
― Brecht, Galileo