Julia H.

“Mój przyjaciel chodził na terapię parę miesięcy, kiedy jego terapeutka przeprosiła go za krzywo doklejoną listwę przy podłosze. "Cały dzień myślałam, że pan przyjdzie i zwróci mi uwagę - powiedziała - pan tak nie lubi nieporządku." Maciek uśmiechnął się swoim najcieplejszym uśmiechem: "Nie ma problemu, pani Aniu, nawet nie spojrzałam." Odczekał do końca wizyty, wziął łaszcz i nigdy już tam nie wrócił. Po co, pytał mnie, przecież wygrałem.”
― Emilia Dłużewska, Jak płakać w miejscach publicznych

“W moim najntisowym dzieciństwie terapia była czymś dla wybranych, atrybutem lepszego świata, jak jeżdżenie do spa albo mówienie "przepraszam" zamiast "co". Zwykli śmiertelnicy gabinet terapeury widywali w filmach Woddy'ego Allena, ewentualnie w "Miasteczku Twin Peaks". Dla pani, pani Emilko, mamy psycholog szkolną, pogaduszki w kiblu damskim i branie się w garść.”
― Emilia Dłużewska, Jak płakać w miejscach publicznych

“Co pani ma właściwie do tego Freuda" - pyta terapeutka, a ja nie wiem od czego zacząć. (...) jest archetypem najbardziej wkurwiającego kolesia w pokoju, Znacie go. To ten, który w podstawówce na pytanie o jedno życzenie odpowiadal "nieskończona liczba życzeń", w liceum odkrył returykę i postawił sobie za cel nigdy nie przegrać żadnej dyskusji - niezależnie od tego czy ma rację. (...) Freud był duchowym ojcem typów, którzy mowią, że kobiety są zbyt emocjonalne, tylko po to, żeby patrzeć, jak gotujesz się ze złości. (...) Cały jego system zbudowany jest tak, by nie można było udowodnić mu, że się myli. Nie zgadzasz się? Mechanizm obronny. Wkurza cię terapeuta? Tak naprawdę jesteś zły na ojca. Nie pamiętasz żadnej z sugerowanych ci rzeczy? Cóż, najwidoczniej je wyparłeś. Jednego Freudowi nie można odebrać: był mistrzem nazywania rzeczy.”
― Emilia Dłużewska

“Miałam czternaście lat, kiedy odkryłam, że gdy jesteś odpowiednio ładna, świat dopasuje się do ciebie. Twoja dziwność staje się intrygująca. Nie musisz być wygadana, i tak spytają cię o zdanie. Nie musisz też być miła, koleżeńska ani słowna - ludzie zakładają, że to oni muszą zasłużyć na dobre traktowanie. Możesz obgryzać paznokcie, kląć, nie umieć robić dobieranych warkoczy, chodzić w kuriozalnych sukienkach wygrzebanych w lumpeksie i tureckich swetrach. Jeśli jesteś naprawdę ładna, może nawet pozwolą ci być mądrą.”
― Emilia Dłużewska, Jak płakać w miejscach publicznych