Pieter

“Maar het toespreken van de landweg spreekt slechts zo lang als er mensen zijn die, in zijn lucht geboren, hem kunnen horen. Zij zijn horigen van hun herkomst, maar geen knechten van machinaties. De poging om planmatig een ordening aan de aardbol op te leggen is tevergeefs als de mens zichzelf niet schikt naar het toespreken van de landweg. Het gevaar dreigt dat de hedendaagse mensen doof blijven voor zijn spreken. Tot hun oor dringt alleen nog maar het lawaai van apparaten door, die ze bijna voor de stem van God houden. Aldus raakt de mens verstrooid en richtingloos. Aan de verstrooiden verschijnt het eenvoudige éénvormig. Het éénvormige bewerkt verzadiging. De verzadigden vinden alleen nog de sleur. Het eenvoudige is ontvlucht. Zijn stille kracht verdord.”
― Martin Heidegger, Der Feldweg

“In the summer when the wind stirs the trees, there is that rushing, swelling sound of masses of heavy foliage, a sound that drowns, in its full-blossomed, undulating, ocean-like murmur, the individual sorrows of trees. But across this leafless unfrequented field these two evergreens could lift to each other their sub-human voices and cry their ancient vegetation-cry, clear and strong; that cry which always seems to come from some underworld of Being, where tragedy is mitigated by a strange undying acceptance beyond the comprehension of the troubled hearts of men and women.”
― John Cowper Powys, A Glastonbury Romance

“In my father's house there were many mansions and they were all the same, labyrinthian interiors smelling of damp plaster and varnish, the dark hallways narrow, hung with sepia prints of places no one ever visited or would ever dream of visiting - Hong Kong, Abu Simbel, Nasirabad - a seemingly endless bolt of oriental carpet streaming down the stairs and flooding the rooms, its disconcerting flotsam bobbing up in isolated squares of sunlight, all those grimacing flowers, horned faces, toothless mouths flung to the nethermost nook and cranny, lapping here against a broom closet door, pooling there around an umbrella stand, puddling at last beneath a snarl of hair and dust.”
― Kathryn Davis, Hell

“In die wilde en peilloze nachten van de voorlente, bedekt onder reusachtige, nog rauwe en geurloze hemels, die met hun woeste leegten en weidse luchten naar de sterrendoolhoven leidden - nam vader me mee uit eten in een klein tuinrestaurant dat ingesloten tussen de achtermuren van de laatste kleine huizen van het marktplein lag.
In het natte licht van de lantaarns, rinkelend in de zuchten van de wind, staken we het grote gewelfde plein dwars over, eenzaam en terneergedrukt door de enormiteit van de luchtlabyrinten, verloren en gedesoriënteerd in de lege ruimen van de atmosfeer. Vader tilde zijn door flauw schijnsel overgoten gezicht op naar de hemel en keek bitter en bekommerd naar dat sterrenkiezel waarmee de banken tussen de wijd vertakte en uitstromende kolken lagen bezaaid. Hun ontelbare, onregelmatige verdikkingen waren nog niet geordend in constellaties, die oeverloze en dorre uiterwaarden waren nog niet door figuren beteugeld. De triestheid van stellaire leegten drukte op de stad, waar de nacht door licht van lantaarns werd doorweven, die onverschillig hun stralenbundels van knoop tot knoop samenbonden.”
― Bruno Schulz, Le botteghe color cannella. Tutti i racconti, i saggi e i disegni