Pieter

“In my father's house there were many mansions and they were all the same, labyrinthian interiors smelling of damp plaster and varnish, the dark hallways narrow, hung with sepia prints of places no one ever visited or would ever dream of visiting - Hong Kong, Abu Simbel, Nasirabad - a seemingly endless bolt of oriental carpet streaming down the stairs and flooding the rooms, its disconcerting flotsam bobbing up in isolated squares of sunlight, all those grimacing flowers, horned faces, toothless mouths flung to the nethermost nook and cranny, lapping here against a broom closet door, pooling there around an umbrella stand, puddling at last beneath a snarl of hair and dust.”
― Kathryn Davis, Hell

“In fact, they use everyone and have always used everyone, because they are from the old time, the time before all the worlds awoke from a long and mindless night. And these dreams, these things that are called dreams, are still working to throw us back into that great mad darkness, to exhaust each one one of us in our lonely sleep and to use up everyone until death.”
― Thomas Ligotti, Noctuary

“In die wilde en peilloze nachten van de voorlente, bedekt onder reusachtige, nog rauwe en geurloze hemels, die met hun woeste leegten en weidse luchten naar de sterrendoolhoven leidden - nam vader me mee uit eten in een klein tuinrestaurant dat ingesloten tussen de achtermuren van de laatste kleine huizen van het marktplein lag.
In het natte licht van de lantaarns, rinkelend in de zuchten van de wind, staken we het grote gewelfde plein dwars over, eenzaam en terneergedrukt door de enormiteit van de luchtlabyrinten, verloren en gedesoriënteerd in de lege ruimen van de atmosfeer. Vader tilde zijn door flauw schijnsel overgoten gezicht op naar de hemel en keek bitter en bekommerd naar dat sterrenkiezel waarmee de banken tussen de wijd vertakte en uitstromende kolken lagen bezaaid. Hun ontelbare, onregelmatige verdikkingen waren nog niet geordend in constellaties, die oeverloze en dorre uiterwaarden waren nog niet door figuren beteugeld. De triestheid van stellaire leegten drukte op de stad, waar de nacht door licht van lantaarns werd doorweven, die onverschillig hun stralenbundels van knoop tot knoop samenbonden.”
― Bruno Schulz, Le botteghe color cannella. Tutti i racconti, i saggi e i disegni

“Maar het toespreken van de landweg spreekt slechts zo lang als er mensen zijn die, in zijn lucht geboren, hem kunnen horen. Zij zijn horigen van hun herkomst, maar geen knechten van machinaties. De poging om planmatig een ordening aan de aardbol op te leggen is tevergeefs als de mens zichzelf niet schikt naar het toespreken van de landweg. Het gevaar dreigt dat de hedendaagse mensen doof blijven voor zijn spreken. Tot hun oor dringt alleen nog maar het lawaai van apparaten door, die ze bijna voor de stem van God houden. Aldus raakt de mens verstrooid en richtingloos. Aan de verstrooiden verschijnt het eenvoudige éénvormig. Het éénvormige bewerkt verzadiging. De verzadigden vinden alleen nog de sleur. Het eenvoudige is ontvlucht. Zijn stille kracht verdord.”
― Martin Heidegger, Der Feldweg