Pieter

“My first ten years were spent in a suburb of Melbourne so quiet that I believed no people could have survived on the far side of their trimmed privet hedges unless their wardrobes and cupboards were stuffed with rubber or clay or painted tokens of another world altogether, a world that poked up into Melbourne in the dark corners of bedrooms and the shadowy spaces under fruit-trees and behind fowl sheds in backyards wholly hidden from the street. On many a Sunday afternoon when my mother took me on long trips by tram to visit some aunt or great-aunt and I had to sit for the first half-hour in the front room, I looked around me for some detail of a painted landscape on the wall or some gesture made by a porcelain figure in the crystal-cabinet or some pattern in the threads of an anti-macassar that seemed the nearest sign of the other world. Then, when I was allowed to go outside , I would always find a certain kind of place - the patch of rotting leaves under the treefern on the blind side of the house; the clump of arum lilies between the garden shed and the back fence; the corner of lawn just beyond the last flagstone in a path that had seemed likely to lead to something much more definite. I would stand in that place and stare, and wonder what word I had to learn the meaning of or what other person I had to turn myself into before I could recognise the doorway that must have been somewhere just in front of me.”
― Gerald Murnane, Landscape with Landscape

“Maar het toespreken van de landweg spreekt slechts zo lang als er mensen zijn die, in zijn lucht geboren, hem kunnen horen. Zij zijn horigen van hun herkomst, maar geen knechten van machinaties. De poging om planmatig een ordening aan de aardbol op te leggen is tevergeefs als de mens zichzelf niet schikt naar het toespreken van de landweg. Het gevaar dreigt dat de hedendaagse mensen doof blijven voor zijn spreken. Tot hun oor dringt alleen nog maar het lawaai van apparaten door, die ze bijna voor de stem van God houden. Aldus raakt de mens verstrooid en richtingloos. Aan de verstrooiden verschijnt het eenvoudige éénvormig. Het éénvormige bewerkt verzadiging. De verzadigden vinden alleen nog de sleur. Het eenvoudige is ontvlucht. Zijn stille kracht verdord.”
― Martin Heidegger, Der Feldweg

“In my father's house there were many mansions and they were all the same, labyrinthian interiors smelling of damp plaster and varnish, the dark hallways narrow, hung with sepia prints of places no one ever visited or would ever dream of visiting - Hong Kong, Abu Simbel, Nasirabad - a seemingly endless bolt of oriental carpet streaming down the stairs and flooding the rooms, its disconcerting flotsam bobbing up in isolated squares of sunlight, all those grimacing flowers, horned faces, toothless mouths flung to the nethermost nook and cranny, lapping here against a broom closet door, pooling there around an umbrella stand, puddling at last beneath a snarl of hair and dust.”
― Kathryn Davis, Hell

“Bomen zijn mij altijd verdomd dierbaar geweest, ik kan gerust zeggen dat zij het zout waren van mijn ziel, ik kan mij bijvoorbeeld verliezen in het delicaat verlatene van een tak tegen een winterhemel zo grauw als een schar als geen die ik ken en kende. De bomen van mijn jeugd, voor het slaapkamerraam, behoren dan ook tot mijn allerdiepste herinneringen, ze zijn vervlochten met koorts, droefenis, zorg en zacht bewegende schaduwen op het behang. Ook aan maanverlichte nachten heb ik de beste herinneringen, als het te heet was om te slapen en ik de vreemde schaduwen over de muur zag kruipen naar het plafond om ten slotte mijn raam donker te bevleugelen. Om nog maar niet te spreken van het herfstlicht, dat als geen ander een eik kan doorschieten met roodhete stralen, of glanst over een olm als over een rots in zee, of zich slaperig verstrikt in een wilg.”
― Willem Brakman, Leesclubje