Irena

“Врзаниот: Не знам. Не знам кој сум. Се ми се измеша. Јас сум бе спасе.”
― Дејан Дуковски, Балканот не е мртов

“СИМОН: Биле двајца пријатели. Најдобри пријатели. Едниот отишол во војска. Му оставил аманет на пријателот да му ја чува вереницата. Поминувале денови. Само пријателот смеел да и’ ги види колената додека таа си ги мие нозете. Се заљубил во неа. Се заљубила и таа. Се гледале. Таа се соблекла. Тој ја свртил главата и рекол, госпоѓо, јас Ве сакам повеќе од својот живот, но помалку од својата чест, станал и се пријавил во војска.”
― Дејан Дуковски, Буре барут

“Ако бев добар човек, ќе ги разберев растојанијата помеѓу луѓето. Никогаш не ги разбирав во потполнист. Не нучив кое е идеалното времетраење на една прегратка. Кој е идеалниот стисок. Треба ли само да ја прегрнеш личноста што ја поздравуваш така срдечно или треба и да ја бакнеш. Да ја бакнеш навистина в образ или на божемски, онака во воздух. Не научив многу нешта. Ти ме напушти прерано. Сивото мече немаше одговор на моите прашања.”
― Јулијана Величковска, Годишни времиња

“И зошто секогаш мора да има некој идот да ме разбуди. Да ми каже го преспа денот... Го преспа животот. А мене баш тоа ми беше и намерата. Нема врска. И онака еден ден едноставно нема да се разбудиш... Пред почеток и после крај.”
― Дејан Дуковски