Zahra Naderi

“همه‌ی این جدایی‌ها مرا ناخواسته به فکر آنچه جبران‌ناپذیر بود و روزی فرامی‌رسید می‌انداخت، هرچند که آن زمان هرگز جدی به امکان زنده‌ماندنِ خودم پس از مرگ مادرم فکر نکرده‌بودم. عزمم این بود که یک دقیقه از مرگ مادرم نگذشته خودم را بکشم. بعداً، غیبت مادرم چیزهایی از این تلخ‌تر به من آموخت، آموخت که آدم به غیبت عادت می‌کند، بزرگ‌ترین نقصانِ خویشتن و بزرگ‌ترین رنج این است که حس کنی از غیبت رنج نمی‌کشی.”
― Marcel Proust

“فی‌الجمله تو را یک سخن بگویم؛ این مردمان به نفاق خوش‌دل می‌شوند و به راستی غمگین. با مردمان به نفاق می‌باید زیست، تا در میان ایشان با خوشی باشی. همین که راستی آغاز کردی، به کوه و بیابان برون می‌باید رفت که میان خلق راه نیست”
― شمس تبریزی, مقالات شمس

“به نظر مى‌آمد هیچ‌کس، حتا نیتلى، درک نمى‌کند که او، کشیش آلبرت تیلر تپمن، به غیر از کشیش بودن انسان هم هست، که او هم مى‌تواند همسرى دل‌انگیز و پُرشور و زیبا داشته باشد که دیوانه‌وار عاشقش باشد، و سه بچه‌ى کوچک چشم‌آبى با چهره‌هایى غریب و فراموش شده هم داشته‌باشد که یک روز بزرگ مى‌شوند و او را عجیب‌الخلقه خواهنددانست و هرگز او را نمى‌بخشند که با این شغل کذایى‌اش این همه در اجتماع خجالت‌شان داده است. چرا هیچ‌کس نمى‌فهمید که او واقعاً عجیب‌الخلقه نیست، بلکه آدم معمولى غریبى‌ست که مى‌کوشد زندگى معمولى غریبانه‌اش را پى‌بگیرد؟ اگر خراشش مى‌دادند خون نمى‌ریخت؟ اگر قلقلکش مى دادند نمى‌خندید؟ به نظر مى‌رسد هرگز به ذهن‌شان خطور نکرده که او هم مثل آن‌ها چشم، دست، عضو، بُعد، حس و احساس دارد، او هم با همان اسلحه‌ها زخمى شده، با همان بادها گرم و سردش شده، و همان غذاها را به او هم داده‌اند، هرچند مجبورش کرده‌اند براى هر وعده غذا به سالن غذاخورى متفاوتى برود.”
― Joseph Heller, Catch-22

“Get it into your thick head that jokes are just like life. Things that begin badly, end badly. Everything's fine in the middle, it's the end you need to worry about.”
― László Krasznahorkai, Satantango