Evren Erarslan

“Şimdi soruyorum size; aklım daha da uzaklara çekildiiğinde ne yapacağım? Ne yapacağım, dipte bekleyen çamurlu tepeler, heybetli tapınaklar gibi göğe yükselirken? Avcumda kalan üç beş kelimeyle yaşamaya çalışırken, heybeliyi diyemezken mesela, çamuru diyemezken, balçığı çoktan unutmuşken, ne isim vereceğim onlara? Söyleyin, söyleyin var mıdır lügatte hepsine mukabil bir kelime, var mıdır hayatta, hepsine mukabil bir his?”
― Ömür İklim Demir, Mutedil Dalgalı

“Gözlerimi tekrar kapattım. Uyuyormuş gibi, anlarsınız. Yoksa anlamaz mısınız? Hiç yapmadığınızı söylemeyin lütfen. Hayatın ağırlığını başka bir yerinden tartmak için yapılan şeylerden biridir bu. Çocukken yeni yakılmış sobanın çıtırtılarına uyanıp, yorganın gözlerinin hemen altına kadar örtülü bir halde, kahvaltıyı her sabah aynı sabırla hazırlayan annemi yarı açık gözlerle ve şaşkınlıkla izlerken aldığım zevke benzer bir durum denebilir.”
― Yalçın Tosun, Anne, Baba ve Diğer Ölümcül Şeyler

“Sigarayı yaktım, sonra dumanını iyice içime çektim ve öksürmeye başladım; gözlerim yaşla doldu, az kalsın boğuluyordum, sırtıma vurmak zorunda kaldılar. Tıpkı, doğduğum gün, babamın yaptığı gibi. Büyük olarak yaşamım kötü başlıyordu.”
― Jean-Louis Fournier, Asla Kimseyi Öldürmedi Benim Babam

“Yine de biraz bekledim, sen gelmeyince zor attım evden kendimi. Evden attım derken mecazi anlamda söylemiyorum. Balkondan attım desem daha anlaşılır olur belki. Ne yapayım, aklıma o an yapacak daha iyi bir şey gelmedi. Aşağı hızla inerken, apartmanın camlarına vuran yansımanı gördüm. Hızla yukarı çıkıyordun ben düşerken.”
― Yalçın Tosun, Anne, Baba ve Diğer Ölümcül Şeyler