Tayebe

“شوربختي مرد در اين است كه سن خود را نمي بيند. جسمش پير مي شود اما تمنايش همچنان جوان مي ماند. زن، هستي اش با زمان گره خورده. آن ساعت دروني كه نظم مي دهد به چرخه زايمان، آن عقربه كه در لحظه اي مقرر مي ايستد روي ساعت يائسگي، اينها همه پاي زن را از راه مي برد روي زمين سخت واقعيت. هر روز كه مي ايستد در برابر آينه تا خطي بكشد به چشم يا سرخي بدهد به لب، تصوير رو به رو خيره اش مي كند به رد پاي زمان كه ذره ذره چين مي دهد به پوست. اما مرد، پايش لب گور هم كه باشد چشمش كه بيفتد به دختري زيبا، جواني او را مي بيند اما زانوان خميده و عصاي خود را نه.”
― رضا قاسمی, چاه بابل

“بـرای دفـعـه آخـر بـیا کـمی بـه عقب
به چشمهای صمیمی، لبان بی رُژ ِ لب
شـروع قصه همین بود: پنجره وا شد
و بی نهـایـت دیـوار بـاقـی مطـلـب
به جستجوی تو رفتم دو سال در باران
و سـوخـتـم هـمه عـمر در تـشنّج و تب
خدا چه کرده به من که پس از دوسال هنوز
ولم نمی کند این عشق، عشق لامصّب!
به جای آنکه بگویـی برو خـداحافـظ
مرا ببوس صمیمانه عشق من: عقرب!
تمام هستی ایـن شعـر نعش روباهیست
که در میان دلم گریه کرده از سـر شب”
― سید مهدی موسوی, فرشته‌ها خودکشی کردند

“فلسفه نیز، عروسک رویاهای من شد
که از چمدان هیچ مسافری بیرون نیامد”
― حسین پناهی

“خلالِ آخرِ کبریت را
باد
بگذار سیگارم را روشن کند
من آرزو به دلم
تو دیگر آزارم نده....”
― علیرضا روشن, کتابِ نیست