Anahid

“ای کاش دهد دست مجالی که تو باشی
ممکن بشود فرض محالی که تو باشی

سنگی شدم و آب گذشت از سرم اما
گل داد در این سنگ، نهالی که تو باشی

پرسیده‌ای احوال مرا، ای گل حسرت
آه" است جوابم به سوالی که تو باشی"

غم، قهوه تلخی ست که سر می‌کشم اما
شیرین شده با شادی فالی که تو باشی

پاییز عزیز منی و گوش سپردم
هر قاصدکی را به خیالی که تو باشی

جز «غم» هنری نیست تو را عشق، ولی باز
ای کاش دهد دست ملالی که تو باشی”
― کبری موسوی قهفرخی, غروب پا به ماه

“فروماندگان به قفای خود نمی‌نگرند. خوب می‌دانند که بخت بد همه‌جا دنبالشان می‌کند”
― Victor Hugo, Les Misérables

“گفت: جنگ، با چی بجنگم؟ سرطانم؟ سرطانم چیه؟ سرطان از منه. تومورها از من ساخته شدن. اونا از من ساخته شدن، همون‌طوری که مغز و قلبم از من ساخته شدن. این یه جنگ داخلیه هزل گریس، با یه برندۀ از پیش تعیین‌شده
گفتم: «گاس!» چیز ذیگری نمی‌توانستم بگویم”
― John Green, The Fault in Our Stars

“این من، جوان که بود دل عاشقی نداشت
شاید دلیر گشته منِ پیرسالی‌ام”
― محمدعلی بهمنی, من زنده‌ام هنوز و غزل فکر می‌کنم