Amirmahna

“به شُعَرا بگو آن‌ قدر در ستایش بهار، آگراندیسمان نکنند شازده!... دیده‌ایم. گل و بلبل و شکوه و شکوفه‌اش سر جمع، به یک غروب خیس و خشدارِ پاییز نمی‌رسد. به یک پیاله باقالی گلپری که با عشقت بخوری.
به طبیب‌نماها بگو سِپِلِشک. عشق مرض روانی نیست که برایش دوا بپیچند. خیلی هنر دارند شربت بیماری فرهاد را شیرین کنند. نسخه‌های این‌چنینی را نباید توی دفترچه نوشت. باید رولی منتشر کرد عوض کاغذ مَبال استفاده کنیم.
به عرفا بگو برای عاشق‌ها دعا کنند. عشق، امتحان فوق‌الطاقه‌‌ای است. بگو دعا کنند پلهٔ ترقی ما به اعلی علیین باشد نه تخته دایومان به اسفل‌السافلین.
به سر و کله‌ات بگو پیدا شوند شازده! کجایی این همه مدّت؟”
― محسن رضوانی, گچ پژ

“غرور کاذب مهتاب ناگزیر شکست
همان شبی که برایش تو را مثال زدم”
― سید حمیدرضا برقعی, طوفان واژه‌ها

“چون شنیده بودم که در دنیای واقعی باید کلی آمپول بخورم، کلی مشق بنویسم،‌ کلی کار کنم و تازه زورکی هم باید به سربازی بروم، توی شکم مامان مخفی شده بود و نمی‌خواستم به دنیا بیایم؛ اما یک پرستار زرنگ با دستگاه جایم را پیدا کرد و به زور مرا از مخفیگاهم کشید بیرون…
خب حالا که مرا پیدا کردید لااقل یک لباس بدهید بپوشم”
― مهرداد صدقی, مغز نوشته‌های یک نوزاد

“یک پرستار با ماژیک رویم پایم نوشته و در رفته. چون نمی‌توانم بخوانم چه نوشته، خیلی ناراحتم و بی اختیار گریه می‌کنم…
افسردگی بعد از زایمان که می‌گویند،‌ همین است؟”
― مهرداد صدقی, مغز نوشته‌های یک نوزاد