Chadi Raheb

“Siehst Du, Momo", sagte er, "es ist so: Manchmal hat man eine sehr lange Straße vor sich. Man denkt, die ist so schrecklich lang,
die kann man niemals schaffen, denkt man."
Er blickte eine Weile schweigend vor sich hin, dann fuhr er fort:
"Und dann fängt man an, sich zu eilen. Und man eilt sich immer mehr. Jedes Mal, wenn man aufblickt, sieht man, dass es gar nicht weniger wird, was noch vor einem liegt. Und man strengt sich noch mehr an, man kriegt es mit der Angst zu tun, und zum Schluss ist man ganz aus der Puste und kann nicht mehr. Und die Straße liegt immer noch vor einem.
So darf man es nicht machen!"

Er dachte einige Zeit nach. Dann sprach er weiter:
"Man darf nie an die ganze Straße auf einmal denken, verstehst Du? Man muss nur an den nächsten Schritt denken, den nächsten Atemzug, den nächsten Besenstrich. Und immer wieder nur den nächsten."
Wieder hielt er inne und überlegte, ehe er hinzufügte:
"Dann macht es Freude; das ist wichtig, dann macht man seine Sache gut. Und so soll es sein.”
― Michael Ende, Momo

“آمده‌ام به لندن... برای دیدن حسن... فقط دیدن، چون این دو روز حتی ده دقیقه هم با هم گفت‌و‌گوی دوستانه یا خلوتی نداشته‌ایم. این‌بار مصاحبت بصری است. احتیاجی هم به گفت‌و‌گو نیست. یاد مولانا افتادم:
حرف و گفت و صوت را بر هم زنم
تا که بی این هر سه با تو دم زنم
دم زدن با هم. در مورد حسن بسیار حس کرده‌ام که هیچ کدام حرفی برای گفتن نداریم زیرا نیازی به گفتن چیزی نیست و در سکوت نوعی رابطه‌ی بی‌خدشه و بکر، نوعی پیوند ناپیدا و نیاشفته برقرار شده است. مثل وقتی که آدم آب شفاف چشمه‌ای را به هم نمی‌زند تا صورت آیینه‌ای زلال پریشان نشود. خیلی وقت‌ها کافی است که آدم دم زدن خاموش دیگری را دریابد. مردم کم‌تر حرمت سکوت را نگه می‌دارند.”
― شاهرخ مسکوب

“Cuando el mundo entero está en silencio, hasta una sola voz se vuelve poderosa. Malala Yousafzai”
― Elena Favilli, Good Night Stories for Rebel Girls: 100 Tales of Extraordinary Women

“What separates me most deeply from the metaphysicians is: I don’t concede that the ’I’ is what thinks. Instead, I take the ’I’ itself to be a construction of thinking, of the same rank as ‘matter’, ‘thing’, ‘substance’, ‘individual’, ‘purpose’, ‘number’; in other words to be only a regulative fiction with the help of which a kind of constancy and thus ‘knowability’ is inserted into, invented into, a world of becoming. Up to now belief in grammar, in the linguistic subject, object, in verbs has subjugated the metaphysicians: I teach the renunciation of this belief. It is only thinking that posits the ’I’: but up to now philosophers have believed, like the ‘common people’, that in ‘I think’ there lay something or other of unmediated certainty and that this ‘I’ was the given cause of thinking, in analogy with which we ‘understood’ all other causal relations. However habituated and indispensable this fiction may now be, that in no way disproves its having been invented: something can be a condition of life and nevertheless be false.”
― Friedrich Nietzsche