Choobnam

“من از خیلی چیز ها می ترسیدم : از مادیان سپید پدر بزرگ ، از مدیر مدرسه ، از نزدیک شدن وقت نماز ، از قیافه عبوس شنبه. چقدر از شنبه ها بیزار بودم . خوشبختی من از صبح پنجشنبه آغاز می شد . عصر پنجشنبه تکه ای از بهشت بود . شب که می شد در دور ترین خواب هایم طعم صبح جمعه را می چشیدم .”
― سهراب سپهری, هنوز در سفرم...

“But my silence is real. If I hid it from you, you would find it again a little farther on.”
― Maurice Blanchot, The Madness of the Day

“When Kafka allows a friend to understand that he writes because otherwise he would go mad, he knows that writing is madness already, his madness, a kind of vigilence, unrelated to any wakefulness save sleep's: insomnia. Madness against madness, then. But he believes that he masters the one by abandoning himself to it; the other frightens him, and is his fear; it tears through him, wounds and exalts him. It is as if he had to undergo all the force of an uninterruptable continuity, a tension at the edge of the insupportable which he speaks of with fear and not without a feeling of glory. For glory is the disaster.”
― Maurice Blanchot, The Writing of the Disaster

“آدم درد را از یاد می برد، اما خطر نزول درد را هرگز!‏”
― محمود دولت‌آبادی, جای خالی سلوچ