مریم نامدار

“من : در زمانی که تاعون سیاه شیوع پیدا کرد هزاران نفر از اجداد تو زندگی می کردند .
تو : چطور ؟
من : تو دو نفر پدر مادر ، چهار پدربزرگ و مادربزرگ ، هشت جد و جده و الی آخر داشته ای . اگر تا سال های طاعون سیاه پیش بروی ، تعداد آنها بسیار زیاد خواهد شد . مرگ از محله به محله ای دیگر گسترش می یافت . کودکان بیشتر از دیگران قربانی می شدند . بسیاری از اجداد تو در آن زمان بچه بوده اند . اما هیچ یک از آنها نمردند .
تو : چرا انقدر مطمئنی ؟
من : چون تو اینجا نشسته ای و به من نگاه می کنی .
تو : .......
من : احتمال اینکه یکی از اجداد تو در حین بزرگ شدن و در نهایت بچه دار شدن نمیرد ، یک در میلیون است . تعدادی از آن ها بیمار شده اند ، اما بالاخره زنده مانده اند . به عبارتی می توان گفت تو میلیارد ها بار تنها یک میلی متر با به دنیا نیامدن فاصله داشته ای . زندگی تو روی این سیاره در معرض تهدید حشرات ، جانوران وحشی ، سنگ های آسمانی ، رعد و برق ، بیماری ، جنگ ، سیل ، آتش ، سم و سؤ قصد های برنامه ریزی شده بوده است . فقط در یکی از نبرد های تاریخی ، بار ها زخمی شده ای . چون می بایست اجدادی در هر سوی نبرد داشته باشی . چه برسد به همه ی نبرد ها . تو در واقع با خودت و فرصت به دنیا آمدنت ، آن هم در هزاران سال بعد ، می جنگیده ای . هر بار که تیری در هوا رها شده شانس تو برای به دنیا آمدن به حد اقل رسیده است . اما تو اینجا نشسته ای و با من حرف می زنی . متوجه می شوی ؟ این زنجیره تا اولین سلول زنده ادامه پیدا می کند سلولی که تقسیم می شود و تمام آنچه که امروز می بینی را شکل می دهد . احتمال اینکه طی این سه یا چهار میلیارد سال زنجیره تو در هیچ زمانی نشکسته باشد آنقدر کم است که تقریبا باور کردنی نیست . اما تو جان سالم به در برده ای . بله جان به در برده ای . در عوض می فهمی که چقدر خوش شانس هستی
تو : بد شانس ها چی ؟
من : بد شانس وجود ندارد . آنها هرگز به دنیا نیامده اند . زندگی بخت آزمایی بزرگی است که در آن فقط بلیت های برنده را می توان دید .........”
― یوستین گوردر