Paradoxe

“Ο αιώνιος άνθρωπος πιστεύει με την καρδιά ό,τι ο νους του αποκρούει. Αποκρούει με την καρδιά του ό,τι ο νους του παραδέχεται.

Από την ''Ανάγκη του στοχασμού”
― Άγγελος Τερζάκης

“Νά οργανώνεσαι για τήν ειρήνη δεν είναι τό ϊδιο μέ τό νά οργανώνεσαι γιά πόλεμο. Οί θεσμοί πού χρειάζονται στήν πάλη γιά τήν ύπαρξη δεν μπορούν νά χρησιμεύσουν και γιά τήν ειρήνευση της ύπαρξης. Ή ζωή - σκοπός εΐναι μιά έννοια ποιοτικά διαφορετική από τήν έννοια ζωή - μέσο.”
― Herbert Marcuse, One-Dimensional Man: Studies in the Ideology of Advanced Industrial Society

“Τ' αντικείμενα έχουν στερεότητα, ο άνθρωπος το ίδιο, παντού υπάρχει όγκος, βάρος, ιδιότητες, η καθημερινή πείρα μας λέει πως έτσι ν' απλώσουμε το χέρι κάτι θα συναντήσουμε, κάποιο έρεισμα θα βρούμε, η καθημερινή χρήση μας κάνει να το πιστεύουμε. Ο κόσμος είναι υλικός, πείθει. Και ξάφνου να! Μέσα στον ίδιο τον χώρο, εμείς οι ίδιοι βρισκόμαστε μια μέρα εξόριστοι. Κάτι γλίστρησε, λάκισε, σε μια δύναμη μες' από τα πράγματα, ένα άρωμα που δεν το νιώθεις μέσα στο παρόν, αλλά μόνο σα θύμηση, όταν έχει πετάξει. Και βλέπεις τότε πως το μύρο τούτο της στιγμής ήταν η μοναδική γεύση των πραγμάτων, η άπιαστη κι αληθινή τους υπόσταση. Ότι απομένει γύρω είναι χαλάσματα, σχήματα δίχως νόημα, συλλαβές χωρίς ήχο. Έτσι καθώς τα ροκανισμένα μάρμαρα του χαμένου κόσμου εδώ γύρω στο συνοικιακό καφενεδάκι, έρημα, άναυδα μέσα στο βράδυ και στην βροχή.

( Απόσπασμα από τον Προσανατολισμό στον αιώνα )”
― Άγγελος Τερζάκης

“Δεν πρέπει να κατηγορεί κανείς το παράδοξο, που είναι το πάθος της σκέψης: ο στοχαστής χωρίς παράδοξο, μοιάζει με εραστή χωρίς πάθος, μια ωραία μετριότητα. Αλλά σύμφυτη με κάθε πάθος που φτάνει στο αποκορύφωμα του, είναι πάντα η θέληση της αυτοκαταστροφής του: έτσι και το ύψιστο πάθος της λογικής είναι να θέλει ένα εμπόδιο, το οποία με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να προκαλεί την απώλεια της. Το ύψιστο παράδοξο της σκέψης είναι, κατ’ αντιστοιχία, η θέληση ν’ ανακαλύψει κάτι που ξεφεύγει απ’ την επιρροή της.”
― Soren Kierkeggard