Magda

“Τα υπόλοιπα δεν είχαν σημασία, γιατί ήξερε πως όσο πιο μακριά πηγαίνει κανείς όταν γράφει τόσο πιο μόνος μένει. Και στο τέλος μαθαίνει ότι είναι καλύτερα έτσι και ότι οφείλει να υπερασπίσει αυτή τη μοναξιά: το να μιλάει κανείς για λογοτεχνία είναι χάσιμο χρόνου και αν είναι μόνος είναι πολύ καλύτερα, γιατί έτσι πρέπει να δουλεύει και γιατί ο χρόνος για να δουλέψει είνα κάθε στιγμή και λιγότερος και αν κανείς τον χαραμίζει νιώθει πως διαπράττει ένα αμάρτημα για το οποίο δεν υπάρχει συγχώρεση.”
― Leonardo Padura, Αντιός, Χέμινγουεϊ

“Πιθανόν να χλεύαζε κάποιον που θα του έλεγε ότι η αγάπη μπορούσε να του διδάξει τις συγκεκριμένες δεξιότητες που συνιστουν την υπομονή και την ευσπλαχνία και σίγουρα όποιον θα έλεγε ότι η αγάπη είναι ένας χρυσός κρίκος που αν τον αδράξεις σε πάει ψηλά, με μια δύναμη συγκρίσιμη μονάχα με τις δυνάμεις της φύσης. Αλλά αυτό ακριβώς ένιωθε τώρα”
― Jonathan Franzen, Strong Motion

“τι υπάρχει πίσω από αυτή την άρνηση, αυτή τη φοβία, αυτή την απόφαση να λέω όσο το δυνατόν λιγότερα και να μένω χωρίς ομολογία;”
― Michel Houellebecq, Public Enemies: Dueling Writers Take On Each Other and the World

“Μετά την τρίτη ανάγνωση χρειάστηκε να καθαρίσει τα γυαλιά του, τρίβωντάς τα με την άκρη της ρώσικης πουκαμίσας του, σαν να ήταν τα κρύσταλλα οι πραγματικοί υπεύθυνοι για τον θολό τρόπο με τον οποίο καταλάβαινε ορισμένες λέξεις που του φαίνονταν οδυνηρές αλλά όλο και πιο ξεκάθαρες.”
― Leonardo Padura Fuentes, El hombre que amaba a los perros