Magda

“Αγκάστηκα να σωπάσω για λίγο, για να ξαναβρώ τη φωνή μου και να συνέλθω από τα λόγια της που με είχαν ξαναγυρίσει στην κατάσταση του νηπίου, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο από την ανάγκη για αδιάκοπη γαλούχηση”
― Philip Roth, Indignation

“Όλοι οι άλλοι κάθονταν εκεί καταθλιπτικά σιωπηλοί, σε εσωτερική υπερένταση, προβάροντας κατά μόνας -στο λεξιλόγιο της λαϊκής ψυχολογίας ή της περιθωριακής αισχρολογίας, της χριστιανικής οδύνης ή της παρανοϊκής παθολογίας- τα πανάρχαια θέματα της δραματικής λογοτεχνίας: αιμομιξία, προδοσία, αδικία, σκληρότητα, ζήλεια, ανταγωνισμός, επιθυμία, απώλεια, ατίμωση και πένθος.”
― Philip Roth, The Humbling

“Τα υπόλοιπα δεν είχαν σημασία, γιατί ήξερε πως όσο πιο μακριά πηγαίνει κανείς όταν γράφει τόσο πιο μόνος μένει. Και στο τέλος μαθαίνει ότι είναι καλύτερα έτσι και ότι οφείλει να υπερασπίσει αυτή τη μοναξιά: το να μιλάει κανείς για λογοτεχνία είναι χάσιμο χρόνου και αν είναι μόνος είναι πολύ καλύτερα, γιατί έτσι πρέπει να δουλεύει και γιατί ο χρόνος για να δουλέψει είνα κάθε στιγμή και λιγότερος και αν κανείς τον χαραμίζει νιώθει πως διαπράττει ένα αμάρτημα για το οποίο δεν υπάρχει συγχώρεση.”
― Leonardo Padura, Αντιός, Χέμινγουεϊ

“η παρατεταμένη πίστη σε μια ολοφάνερα απούσα θεϊκή οντότητα προκαλούσε φαινόμενα αποβλάκωσης, τα οποία, μακροπρόθεσμα, ήταν ασύμβατα με τη διατήρηση ενός τεχνολογικού πολιτισμού”
― Michel Houellebecq, The Possibility of an Island