Ferdos

“هنگامی که روشنایی لرزانِ شبی تابستانی پر از تلالوِ ستاره ها و ماهِ بدرِ تمام است، من به اوجِ نازک دلی ای می رسم که از حسّ دوست داشتن جهان است”
― Bohumil Hrabal, Too Loud a Solitude

“وقتی که چشمانم به کتاب درست و حسابی می‌افتد و کلمات چاپ شده را کنار می‌زنم از متن چیزی جز اندیشه‌های مجرد باقی نمی‌ماند. اندیشه‌هایی که در هوا جریان و سیلان دارند، از هوا زنده‌اند و به هوا برمی‌گردند، چون که آخر و عاقبت هر چیزی هواست، هم ظرف و هم مظروف. نان در مراسم عشاء ربانی از هواست و نه از خون مسیح”
― Bohumil Hrabal, Too Loud a Solitude