Mohammad Khazaie

“تضيق بنا الدنيا إذا غبتم عنا
و تذهب بالأشواق أرواحنا منا

فبعدكم موت و قربكم حياة
فإن غبتم عنا و لو نفسا متنا

نموت ببعدكم و نحيا بقربكم
وإن جاءنا عنكم بشير اللقاء عشنا

و نحيا بذكراكم إذا لم نراكم
ألا إن تذكار الأحبة ينعشنا”
― ابن الفارض, ديوان ابن الفارض

“من هرگز نگریسته‌ام، چرا که اشک‌هایم همواره به اندیشه تبدیل شده‌اند و از این رو اندیشه‌هایم به تلخی اشک‌هایم است.”
― Emil M. Cioran, On the Heights of Despair

“نمیدانم آیا میتوانم سرم را بر شانه های شما بگذارم و اشک بریزم؟! با دست های فروافتاده و رخوت خواب آوری که از پس آن همه خستگی به سراغ آدم می آید به شما پناه بیاورم، درحالی که سخت مرا بغل زده اید و گرمای تن خود را به من وامیگذارید، گاهی با دو انگشت میانی هر دو دست نوازشم کنید و دنده هام را بشمارید که ببینید کدامش یکی کم است، و گاه که به خود می آیید با کف دست ها به پشتم بزنید آرام؟ بی آنکه کلامی حرف بزنید یا به ذهنتان خطور کند که من چرا گریه میکنم، چه مرگم است؟ بی آنکه بپرسید من که ام، از کجا آمده ام و چرا انقدر دل دل میزنم، مثل گنجشکی باران خورده؟!”
― عباس معروفی, پیکر فرهاد

“Unable to perceive the shape of You,
I find You all around me.
Your presence fills my eyes with Your love,
It humbles my heart,
For You are everywhere.”
― Hakim Sanai