Shaghayegh

“آی آدم...زیبایی یک وصف است، یک صفت، تو وصف و صفت نبودی، تو معنا...-نه!- تو خود حیات بودی. نَفَس تو، نَفَس تو، نَفَس های تو”
― Mahmoud Dowlatabadi, سُلوک

“و آن لبخند و چال ملیح کنارۀ لبها که لبها خود به رنگ برگ گلاب بودند؛ آری...حیف است انسان با رنگ صورتی صرف وصفشان کند. زیرا رنگ صورتی چیزی ثابت، نوعی ثبات در رنگ را تداعی می کند؛ اما...رنگ برگ گل گلاب همان صورتی است و دمادم در شدن، و می تواند دیگر شود و در همان حال که هست، و می تواند همان باشد و دیگر هم. درست مثل رنگ لبان آن دختر که در سخن و در خاموشی رنگ نو می کرد و دیگر می شد با وجود چنان بودنش که بود. قیس از همان فاصله عطر گل را هم احساس می کرد: یا حس می کردم که احساس میکنم؟”
― Mahmoud Dowlatabadi, سُلوک

“چرا نباید صریح بگویم که دوست داشته شدن از سوی کسی که دوستش می داری آن حس و حالتی است که در واژۀ عام و عادی خوشبختی نمی گنجد.”
― Mahmoud Dowlatabadi, سُلوک

“و من همیشه اینجا هستم، خود همین درختهستم که مانده است، که مبهوت مانده است خیره بر این زندگانی...”
― محمود دولت‌آبادی, سُلوک