Biblio Bat

“چیزی به دست نمی‌آری، چیزی نمی‌دهی از دست؛ تنها خطّی خون، تنها راهی برای اجتناب از واقع، سرخ، اما از اشتباهِ عاشقان. حتا به دست نمی‌آری، حتا نمی‌دهی از دست، بس که آهسته غرق می‌شود پروانه‌ی سفید در شرابِ سنِّ تو.”
― بیژن الهی

“بسا مهرا که می پرداخت از نور،
نمیشد مهرت ، اما ، یک نفس دور:
نیالودم به آب ، از تشنگی ، کام
ندیدم تا خیالی از تو در جام
و گر میشد بسویت آیم ، ای یار،
به سر ره می بریدم یا به رخسار”
― منصور حلاج، بیژن الهی

“از یک بوسه زاده شدن
پونه ها را در چشم آوردن
درهایی که در باد می شکستند
میوه ها که در غم ما دو پاره می شدند
دو پیاله بود و اندوهی که نامش
تو بود
روی پلک های ما
اسبان در سودای سفیدی می مردند
اما رنگشان سیاه
ما برای چه کسی گریه می کردیم
بخشش ما به جهان و خانه
فقط اندوه بود و سبدی از که از سیب خالی بود
پیشانی ما امین و آرام
در سپیده می شکست
رویا بر کف خیابان
از پیشانی ما ازدحام می آورد
هرگز
ما با خویش مهربان نبودیم
تا آن هنگام
تا آن روز
که از پیشانی بر کف خیابان
رویا ریخت .”
― احمدرضا احمدی

“در این وقت از خود بی خود شده بودم، مثل اینکه من اسم او را قبلاً می دانسته ام، شراره چشمهایش، رنگش، بویش، حرکاتش، همه به نظر من آشنا میامد، مثل اینکه روان من در زندگی پیشین در عالم برزخ با روان او همجوار بوده، از یک اصل و یک ماده بوده و بایستی که بهم ملحق شده باشیم- میبایستی در این زندگی نزدیک او بوده باشم، هرگز نمیخواستم او را لمس کنم، فقط اشعه نامرئی که از تن ما خارج و به هم آمیخته میشد کافی بود- این پیشامد وحشت انگیز که به اولین نگاه به نظر من آشنا آمد، آیا همیشه دو نفر عاشق همین احساس را نمیکنند که سابقاً یکدیگر را دیده بودند، که رابطه مرموزی بین آنها وجود داشته است؟ در این دنیای پس یا عشق او را میخواستم و یا عشق هیچکس را- آیا ممکن بود کس دیگری در من تاثیر بکند؟”
― Sadegh Hedayat, The Blind Owl