Leneke

“Der im Jahre 2001 verstorbene Theologe HEIKO A. OBERMAN sagte angesichts seines Sterbens, er werde von einer Hand Gottes in die andere gereicht. Eben dies zu sagen und weiterzusagen, sind wir nicht nur ermutigt, sondern es ist uns auch zu sagen anvertraut.”
― Gerhard Sauter, Das verborgene Leben: Eine theologische Anthropologie

“Leie:

Je denkt dat er niets meer is om op te wachten. Niets behalve de dood, maar daar kun je niet op wachten, dat duurt je veel te lang, die zul je een handje moeten helpen. Het lukt niet, er komt iets tussen, er komt iemand tussen, het is een klein meisje met een bril dat van puzzels houdt. En op een zeker moment doe je de deur op een kieren ontdek je dat er in de nacht iets voor je is neergelegd. Een bundeltje verwachting. Het kleine begin van hoop. De ongehoorde gedachte dat het leven daar is waar je het het laatst verwachtte.”
― Siegmann

“Dirk:

Ik ben toen een eind het land in gelopen, er hing een klamme vochtige damp boven en de kraaien roerden zich, ik heb mijn vuist geheven en hem daarboven met een vloek aangeroepen en gewacht wat hij zou doen en er kwam een stilte. Er kwam een stilte en het was niet de stilte van iemand die er niet was.
Op de achterkant van de paardenstal staan nog steeds mijn naam en die van hem, zwart op verblekend zwart.”
― Machteld Siegmann, De kaalvreter

“Dirk:
Het paard knippert niet eens. Het weet alles al, alles wat er te weten valt. Terwijl steeds meer dingen mij vreemd voorkomen de laatste tijd. Zoals ik hier aan God sta te denken. Ik wrijf over zijn neus en opeens denk ik: kun je door gewoon niet meer mee te doen wel een einde maken aan een gevecht? Dat hij daarboven nog steeds klappen uitdeelt. Dat hij wacht tot ik weer op mijn benen ga staan en het gevecht weer aanga.
Het vreemde in mijzelf. Ik pak mijn kwast en schrijf mijn naam naast die van hem.”
― Machteld Siegmann, De kaalvreter