Status Updates From Narrative Therapy: An Intro...

گفت‌وگو و فهم متقابل بین درمان‌گر و درمان‌جو که با کمک رابطه‌ی درمانی در فضای درمان روایی ایجاد می‌شود، شبیه مواجهه‌ی عالِم علوم انسانی با متن چاپی پیش‌رو می‌باشد.

روایت درمانی با تشویق درمان‌جویان به بازسازی روایت‌هایشان، نوعی عمل هرمنوتیکی را اجرا می‌کند که معنا را در همکاری با مراجع در نزدیک‌ترین زمان حال که امکان وقوع دارد، تفسیر و بازسازی می‌کند.

کتاب علاوه بر سویه‌های علمی و درمانی، ملاحظات اخلاقی و سیاسی نیز دارد که با فلسفه‌های عدالت‌محور اجتماعی هم‌خوانی دارد، به‌ ویژه آن‌هایی که بر توانمندسازی و در برگیری هرچه بیشتر افراد از اقشار مختلف در عمل درمانی تأکید دارند.

تأکید نویسنده بر تجزیه روایت‌های «پر از مشکل» و پرورش «نتایج منحصربه‌فرد» نشان‌دهنده تعهدی پساساختارگرایانه به بی‌ثبات کردن روایت‌های غالب و ایجاد فضا برای صداهای به حاشیه رانده‌شده است.

باید اشاره کرد که ساختار کتاب خود بازتاب‌دهنده فرآیند درمان روایی است و خوانندگان را از مفاهیم پایه به کاربردهای عملی در زمینه درمان هدایت می‌کند.

داستان‌گویی عملی تحول‌آفرین است؛…

این رویکرد معتقد است که مشکلات ذاتی افراد نیستند، بلکه از طریق روایت‌های اجتماعی و فرهنگی ساخته می‌شوند، دیدگاهی که با نقدهای فلسفی بر ذات‌گرایی هم‌سو می‌باشد.

اگرچه درمان روایی فاقد دقت کمی روش‌های شناختی-رفتاری است، تأکید کیفی آن بر معنا‌سازی با تحقیقات روان‌شناختی معاصر درباره هویت روایی، هم‌جهت می‌باشد.

نویسنده دستاوردهای مبدع روایت درمانی یعنی مایکل وایت، دیوید اپستون و متخصصان جهانی را ادغام کرده و تکامل مبتنی بر شواهد این رویکرد را منعکس می‌کند.

روایت‌درمانی بر این اصل استوار است که افراد با مشکلاتشان تعریف نمی‌شوند، بلکه داستان‌هایی که درباره خودشان تعریف می‌کنند، هویت آن‌ها را شکل می‌دهد. این داستان‌ها تحت تأثیر زمینه‌های فرهنگی، اجتماعی و خانوادگی شکل می‌گیرند.

باید اشاره کرد که این کتاب بر اساس رویکرد درمانی(روایت درمانی) که توسط مایکل وایت و دیوید اپستون پایه‌گذاری شده است، نوشته شده است.

این‌گونه می‌نویسم که کتاب اثری کلاسیک و همه‌خوان در حوزه‌ی پژوهشی خود است که درآمدی روشن و قابل‌فهم به نظریه و عمل درمان روایی ارائه می‌دهد.