Status Updates From در ستایش بی‌سوادی

حرفِ حساب.

این بی‌سوادی نوین وضعیتی را به وجود آورده که در آن کتاب خواندن کاری کاملا داوطلبانه شده است.اگر چنانچه ادبیات دیگر نه نشانه‌ی مقام است،نه جایگاه اجتماعی و نه برنامه‌ی آموزشی، در این صورت تنها کسانی به آن روی می‌آورند که نمی‌توانند از آن دل ببرند.

قاعده‌ی این وضعیت تازه آن است که بی‌سوادان نوع دوم عالی‌ترین مقام‌های سیاسی و اقتصادی را از آن خود می‌سازند.عکس آن هم صادق است.بسیاری رانندگان تاکسی،کارگران خدماتی، روزنامه فروشان و مواجب بگیران بیکار هستند که با سطح بالای فرهنگی و معلومات بسیار وسیعی که دارند در هر جامعه‌ی دیگری اگر بود،پیشرفت‌ها می‌کردند.

انکار علت وجودی بی‌سواد نوع دوم ابلهانه است.

رسانه‌ی آرمانی بی‌سواد نوع دوم تلویزیون است.

بی‌سواد نوع دوم محصول مرحله‌ای نو از پیشرفت صنعت است؛محصول اقتصادی که مسئله‌اش دیگر تولید نیست بلکه فروش است و از این رو دیگر نیازی به یک ارتش ذخیره‌ی منضبط ندارد.نیاز عمده‌ی این اقتصاد مصرف کننده‌ی دوره دیده است.

از دلایل سلامت و خوش‌احوالی این بی‌سواد نوع دوم یکی هم این که هرگز خودش خبر ندارد که بی‌سواد نوع دوم است.خودش را صاحب دانش و معلومات می‌داند،زیرا بلد است کاتالوگ انواع ماشین‌ها و همه رقم چک را بخواند.

بی سوادی‌ای که ما پاکسازی و طردش کرده‌ایم،هم اکنون و همچنان که همه می‌دانیم، از نو برگشته است؛این بار در شکل و قالبی خالی از هر جنبه‌ی احترام‌انگیز.این بی‌سوادی نوینی که اکنون دیری است بر اجتماع سیطره یافته بی‌سوادی از نوع دوم است.

انسان دوستان و پاسداران فرهنگ و کارگزاران زندگی اجتماعی در پیشبرد طرح سوادآموزی به موفقیتی چشمگیر دست یافته‌اند.
آموزش آزادی می‌آورد
دانش یعنی قدرت
فرهنگ برای همه

وقتی سخنان مسئولان رسمی و نیمه رسمی کشور را درباره‌ی سیاست فرهنگی می‌شنویم، ناچار جز این به ذهنمان نمی‌رسد که در این دویست سال هیچ استدلال تازه‌ای از خاطر آن‌ها نگذشته است.

نظریه پردازان محافظه‌کار فرهنگی هم در این دویست سال گذشته چیز زیادی بر دانش خود نیفزوده‌اند.این جماعت هرگز انگشت هشدار خود را پایین نیاورده است و از همان زمان گوته می‌پرسد:"چرا باید در میان انسان‌ها فاسدترینشان از نعمت کتاب بهره ببرد،یعنی همه‌ی آن آدم‌هایی که کارشان مسخره‌پردازی،تملق شنیدنو خودفریبی است؟"

وحشت از روشنگری گذشته‌ای درازتر از خود روشنگری داشته است.
این ترس تنها در کشورهای استبدادزده‌ی قرن بیستم نیست که خواب زمستانی خود را می‌گذراند،بلکه در دموکراسی آلمان غربی هم وضع از همین قرار است.

"عادت مطالعه اگر هم هرباره به قیام و انقلاب نینجامد،همیشه ناراضی و طلبکار بار می‌آورد و این یعنی آدم‌هایی که به هر اقدام دستگاه قضایی و قوه‌ی مجریه نگاه بدبینانه دارند و به قانون اساسی کشورخود دلبستگی نشان نمی‌دهند."

"عادت مطالعه اگر هم هرباره به قیام و انقلاب نینجامد،همیشه ناراضی و طلبکار بار می‌آورد و این یعنی آدم‌هایی که به هر اقدام دستگاه قضایی و قوه‌ی مجریه نگاه بدبینانه دارند و به قانون اساسی کشورخود دلبستگی نشان نمی‌دهند."

متفکران بزرگ قرن هجدهم دریافتند اگر ملت خام و صغیر است، دلیل این خامی و صغیری صرفا ستم دیدگی سیاسی و استثمار اقتصادی نیست، بلکه پیامد نادانی خود ملت هم هست.نسل‌های بعدی از این پیش‌فرض نتیجه گرفتند که توان خواندن و نوشتن از جمله نعماتی است که زندگی را انسانی می‌سازد.

شاید از خود بپرسید حالا چرا درست آدمی اهل قلم به صرافت دفاع از بی‌سوادان افتاده است..مطلب بسیار روشن است،چرا که درست همین بی‌سوادان بودن که ادبیات را آفریدند.قالب‌های اولیه‌ی ادبی،از اسطوره گرفته تا وزن آهنگین ترانه‌های کودکانه،از قصه گرفته تا تصنیف،واز دعا گرفته تا چیستان،همگی تاریخی کهن‌تر از خط و نوشتار دارند.بدون میراث شفاهی هرگز شعری پدید نمی‌آمد و بدون بی‌سوادان هرگز کتابی.

اگر بصیرت به خرج دهیم، بی سوادی شخصیتی بسیار درخور احترام خواهد بود. من به حافظه،قدرت تمرکز، زیرکی، ذهن خلاق و گوش نیوشای این آدم رشک می‌برم.

نسل انسان فقط شامل زندگان و ناآمدگان نمی‌شود،بلکه مردگان و رفتگان را هم باید جزوی از آن دانست.و او که مردگان را از قلم نیندازد، به ناچار به این نتیجه می‌رسد که سواد نه قاعده بلکه استثناست.

از هر سه تن ساکن سیاره‌ی ما یک نفر بدون هنر خواندن و نوشتن روزگارش را سر می‌کند. مجموع این انسان‌ها حدودا هشتصد وپنجاه میلیون نفرند و شمارشان مسلما افزایش هم می‌یابد.