Behnazepm’s Reviews > در ستایش بی‌سوادی > Status Update

این بی‌سوادی نوین وضعیتی را به وجود آورده که در آن کتاب خواندن کاری کاملا داوطلبانه شده است.اگر چنانچه ادبیات دیگر نه نشانه‌ی مقام است،نه جایگاه اجتماعی و نه برنامه‌ی آموزشی، در این صورت تنها کسانی به آن روی می‌آورند که نمی‌توانند از آن دل ببرند.

قاعده‌ی این وضعیت تازه آن است که بی‌سوادان نوع دوم عالی‌ترین مقام‌های سیاسی و اقتصادی را از آن خود می‌سازند.عکس آن هم صادق است.بسیاری رانندگان تاکسی،کارگران خدماتی، روزنامه فروشان و مواجب بگیران بیکار هستند که با سطح بالای فرهنگی و معلومات بسیار وسیعی که دارند در هر جامعه‌ی دیگری اگر بود،پیشرفت‌ها می‌کردند.

رسانه‌ی آرمانی بی‌سواد نوع دوم تلویزیون است.

بی‌سواد نوع دوم محصول مرحله‌ای نو از پیشرفت صنعت است؛محصول اقتصادی که مسئله‌اش دیگر تولید نیست بلکه فروش است و از این رو دیگر نیازی به یک ارتش ذخیره‌ی منضبط ندارد.نیاز عمده‌ی این اقتصاد مصرف کننده‌ی دوره دیده است.

از دلایل سلامت و خوش‌احوالی این بی‌سواد نوع دوم یکی هم این که هرگز خودش خبر ندارد که بی‌سواد نوع دوم است.خودش را صاحب دانش و معلومات می‌داند،زیرا بلد است کاتالوگ انواع ماشین‌ها و همه رقم چک را بخواند.

بی سوادی‌ای که ما پاکسازی و طردش کرده‌ایم،هم اکنون و همچنان که همه می‌دانیم، از نو برگشته است؛این بار در شکل و قالبی خالی از هر جنبه‌ی احترام‌انگیز.این بی‌سوادی نوینی که اکنون دیری است بر اجتماع سیطره یافته بی‌سوادی از نوع دوم است.

انسان دوستان و پاسداران فرهنگ و کارگزاران زندگی اجتماعی در پیشبرد طرح سوادآموزی به موفقیتی چشمگیر دست یافته‌اند.
آموزش آزادی می‌آورد
دانش یعنی قدرت
فرهنگ برای همه

وقتی سخنان مسئولان رسمی و نیمه رسمی کشور را درباره‌ی سیاست فرهنگی می‌شنویم، ناچار جز این به ذهنمان نمی‌رسد که در این دویست سال هیچ استدلال تازه‌ای از خاطر آن‌ها نگذشته است.

نظریه پردازان محافظه‌کار فرهنگی هم در این دویست سال گذشته چیز زیادی بر دانش خود نیفزوده‌اند.این جماعت هرگز انگشت هشدار خود را پایین نیاورده است و از همان زمان گوته می‌پرسد:"چرا باید در میان انسان‌ها فاسدترینشان از نعمت کتاب بهره ببرد،یعنی همه‌ی آن آدم‌هایی که کارشان مسخره‌پردازی،تملق شنیدنو خودفریبی است؟"

وحشت از روشنگری گذشته‌ای درازتر از خود روشنگری داشته است.
این ترس تنها در کشورهای استبدادزده‌ی قرن بیستم نیست که خواب زمستانی خود را می‌گذراند،بلکه در دموکراسی آلمان غربی هم وضع از همین قرار است.